loodepunk

Όλο το βράδυ η ελαφριά καταιγίδα πιτσιλούσε τα τζάμια, και ο ήλιος που βγήκε μόλις φαίνεται βαρετός. Λίγη καταιγίδα ακόμα παρακαλώ. Και χθες το βράδυ το αεροπλάνο κουνούσε τρομερά στην προσγείωση, πράγμα που βούλωσε τ’ αυτιά μου για ώρες. Η Θεσνίκη ήταν γιορτινή και φιλική, λόγω του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, χωρίς τα πάρτι του μεγάλου φεστιβάλ, αν εξαιρέσουμε το Σαντέ που ήταν σούπερ -παρόλα αυτά την κοπάνησα σχετικά νωρίς. Όσο για μένα, προτιμώ τη μυθοπλασία. Προτιμώ το παραμύθι πάντα, παντού, από το ρεαλισμό. Είδα ωστόσο διάφορα, με αγαπημένο τo ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ, Surfwise,  (με έναν ξεβράκωτο παππού που έζησε τέλεια ζωή στην αμμουδιά εγκαταλείποντας στάτους και ανέσεις και κάνοντας παιδιά και σερφ). Aτάκες του γιατρού παππού γκουρού “η ζωή μου άλλαξε μόλις ανακάλυψα το γλυφομούνι”, “η Αμερική πάει χάλια επειδή δεν ξέρουμε να γαμάμε”, “η ζωτικότητα είναι μια κατάσταση πέρα από την απουσία αρρώστιας, είναι μια κατάσταση ζωτικότητας και ευζωίας που επιτυγχάνεται με καθημερινή προσπάθεια, σωματική και ψυχική”
Άλλο: οι ΜΕΤΑΛΛΙΚΑ με κασκορσέ, να κάνουν ψυχανάλυση και να μαλώνουν μεταξύ τους -κατά γενική ομολογία υπέροχο, παρότι δε μ’ αρέσουν οι Μετάλικα -ή Αλκοχόλικα, όπως τους λένε-, και οι οποίοι παρεμπιπτόντως έχουν από μια σύζυγο και ένα πιτσιρίκι ο καθένας, στο οποίο μαθαίνουν ήδη πώς να κάνει headbanging.

 image- KENNETH MOYLE

ΡΟΖ ΜΕ ΜΙΑ ΟΜΕΛΕΤΑ ΣΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ είναι το τεύχος του περιοδικού ΠΙ που έχω στα χέρια μου. Είναι το πιο κομψό πολιτιστικό, παιδί της πολιτιστικής πρωτεύουσας Θες/νίκης και της Ντόγιας. Φιλοξενεί διήγημά μου με τίτλο ΚΟΡΙΤΣΙ ΚΑΙ ΑΓΟΡΙ ΡΙΓΕ - ρομαντικό κινηματογραφικό και οκ, ερωτικό- που θα μπορούσε να ονομάζεται και ΜΠΥΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ. Ο Δημ. λέει ότι είναι πολύ ατμοσφαιρικό και ότι πιο ανθρωποκεντρικό έχω γράψει, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Διαβάστε το εδώ.

Στη Θεσ/νικη κυκλοφορεί στον Ιανό και σε διάφορα μπαρ (Στρέτο, Θερμαικος). Επίσης κυκλοφορει σε μουσεια, γκαλερι διάφορων βόρειων πόλεων, και δε ξέρω γω που αλλού.

Διερωτώμαι αν αξίζει μια βόλτα στα μπαρ αυτή τη μέρα. Αν μου αξίζει μια βόλτα μετά από αυτή τη Μερέντα. Δώδεκα τα μεσάνυχτα περίπου της Πέμπτης και εξαιτίας ενός συννημένου μόλις έχω αντιληφθεί ότι είναι του Αγίου Βαλεντίνου. Γουάου. Που να το ξέρω, πέρασα όλη τη μέρα στο πισί και δυο ώρες στο τηλέφωνο. Τώρα καταλαβαίνω γιατί μου είπε χρόνια πολλά η Θοδώρα. Κι όταν της απάντησα Χρόνια Πολλά, της φάνηκα μουτρωμένη. Η Ε. έχει ώρα που κοιμήθηκε, η B. αλυσοδεμένη στο πισί της, ο Άλκης ψήνει μια σερβιτόρα νομίζω ολκής, τα παιδιά στο Καρνάγιο, ο Αντώνης σε ένα μίζερο μπαρ στη Θεσνίκη απ’ όπου τηλεφωνεί όλο κέφια – γουστάρω Καβάλα-Θεσνίκη. Η πιο καλά, η μόνη καλά είναι μάλλον η Μαρίνα, κλειδαμπαρωμένη σ’ ένα δωμάτιο ξανά, με τον τάδε. Η Θοδώρα βρίσκεται στο πιο κινηματογραφικό μέρος: άθλιο χοτέλ των Εξαρχείων μαζί με μπουκάλα ουίσκι, έχοντας κλείσει μόλις σημαντικές μηντιακές μπίζνες. (Μπράβο!). Είναι υπερηχητικό αυτό το ξανθό κορίτσι. Που μου θυμίζει ότι έτσι ήμουν κι εγώ πριν κάτι μήνες -όχι ξανθιά όμως- και άρα, θε να το πάθω ξανά (που λένε εδώ πέρα)

Δε θα βγω.

Πέρα από την συστηματική, καθημερινή καταστροφή του βιορυθμού της επιδερμίδας μου και των πνευμονων μου στα καπνοφουμαρισμένα μπαρ, (μέσω του παθητικού καπνίσματος) επιδεικνύω αυτοκαταστροφική συμπεριφορά γενικώς. Χθες ας πούμε αγόρασα μαλακτικό ρούχων, που είναι καρκινογόνο, αλλεργιογόνο και λοιπά. Επιπλέον, Θάνο, είναι -μια κιτς απόχρωση του- ροζ και μυρίζει χημικά λουλούδια. Και είναι άχρηστο όσο ένα πιστολάκι για τα μαλλιά στην έρημο. Ποια τεχνητή καταναλωτική ανάγκη με οδήγησε σ’ αυτήν την αντιοικολογική αγορά; Μην είναι μια καταναλωτική κρίση; Μην είναι ένα συναισθηματικό κενό; Μην είναι μια ανάγκη για κάτι ψεύτικο, κάτι ροζ; Γιατί να θέλω οι πετσέτες μου να αναδίδουν άρωμα; Η μπουγάδα μου τώρα μυρίζει έντονο χημικό κάτι. Ελπίζω η οικολογική ομάδα στην οποία ανήκω να μην το πάρει χαμπάρι.

Ξεχνάω να παρω τους μακρινούς φίλους τηλέφωνο. Τους αγαπάω, τους σκέφτομαι αλλα δεν σηκώνω το ακουστικό. Μετα εχω την εντύπωση ότι θα τους ξαναβρώ και θα ειναι ολα ίδια. Δεν ειναι. Μερικοί παρεξηγιούνται. Αλλοι με έχουν ξεχάσει. Χθες έπαιζαν οι Νάνοι στην Αθηνα. Ειναι υπεροχοι. Ο ενας ειναι φίλος. Αν το ειχα θυμηθεί, θα ειχα παει. Οταν ξαναβρεθούμε θα ειναι ολα τελεια ομως.

Οι ανθρωποι που αγαπώ ειναι σε πολλές πολεις. Σε πολλές φάσεις. Εγώ σε άλλες πολεις, με αλλους ανθρωπους, ειμαι αλλη. Αλλη στη Θεσνικη. Αλλη στην Αθηνα. Βαζω τη ζωή μου σε κουτάκια. Τους ανθρωπους επίσης. Δεν ξερω πώς να τους ταιριάξω αλλιώς. Με βολευει κιολας. Να παιζω ρολους. Το ρολο του συγγραφέα εχω καιρο να τον παιξω. Φετος: δεν παω σε παρτυ/ σε παρουσιάσεις/ δεν κατεβαινω Αθηνα καθόλου. Φετος θελω να καθομαι μονο στο ομορφο σπιτι μου να κοιταζω την ομορφη παντα ιδια θέα, να χορευω να τραγουδάω και να γραφω. Το ίδιο μπαλκόνι. Τα ιδια 3 μπαράκια. Με τους ανθρώπους που εβλεπα παντα ως προσωρινούς, που μπορει να τους χάσω απο φιλους συντομα, επειδή θα φύγω. Δεν ειναι προσωρινοί. Ειναι η καθημερινοτητά μου γαμώτο. Δε θελω κουτάκια. Θελω τους ανθρώπους που εχω εδώ να τους παρω μαζί μου ή τελος πάντων να μπορούσα. Θελω: να κουβαλάω τον εαυτο μου ολοκληρο όπου πάω.

Τελευταία ξυπνάω είτε στις πέντε τα χαράματα είτε στις πέντε το απόγευμα. Το πέντε το απόγευμα δεν μου ήταν ασυνήθιστο. (Το ότι έχω διαταραγμένο βιολογικό ρολόι γράφτηκε και σε εφημερίδα.) Το πέντε το πρωί είναι τέλειο. Σημαίνει ότι έχω παραδοθεί σε μια γλυκιά απογευματινή νύστα που κράτησε δέκα ώρες και ξύπνησα σα βουδιστής μοναχός, πριν το χάραμα και με όλη τη μέρα μπροστά μου. Χθες ξύπνησα πέντε το πρωί, περίμενα μέχρι τις εννιά και πήρα την Ευδοκία -σοκαριστηκε που ημουν ξύπνια. Ο ήλιος άστραφτε και ξαμοληθήκαμε για βόλτα και ζεστά λουτρά. Αλλά η θάλασσα χαμογελούσε, και πετάξαμε μπουφάν, πουλόβερ και βουτήξαμε στο παγωμένο νερό, στην έρημη παραλία, ουρλιάζοντας στην αρχή από παγωνιά και μετά από άγρια χαρά, η θάλασσα τσιμπούσε και έκαιγε και ήταν τόσο τέλεια. Έξω στην αμμουδιά φυσούσε, παρόλα αυτά η Ε. έφερε την ψηφιακή και βγάλαμε φωτογραφίες, σε μια προσπάθεια να αποθανατίσουμε την άγρια αλμυρή χαρά της στιγμής, αλλά καμιά φωτογραφία δε μπορεί να συλλάβει την ευτυχία. Τα καυτά λουτρά που βουτήξαμε μετά ήταν υπέροχα αλλά όχι όσο η θαλάσσα, τίποτε δεν είναι σαν τη θάλασσα, μας πήρε ώρες να ξεπαγώσουμε, και τραγουδούσαμε με αυτοσχέδιους στίχους για υγρά νερά και βρεμένα βρακιά.

Καθώς επιστρέφαμε στην πόλη, το προηγούμενο μας σχέδιο, να βρεθούμε του χρόνου επισήμως και οριστικά στην Αθήνα, φαινόταν βαρετό. Καθώς ακούγαμε την Άγρια Χλόη του Κωνσταντίνου Βήτα προσπαθούσα ν’ αποφασίσω αν με φτιάχνει η αν μου θυμίζει τον απλοϊκό, εκνευριστικό, θεούσικο ραδιοφωνικό σταθμό της Καβάλας, ‘Λυδία η Φιλιππισία’. Επίσης σκεφτόμουνα ότι αν κάποτε αναβλύσει από μέσα μου ένα βαθύ θρησκευτικό αίσθημα θα φταίει εν μέρει ο Κωνσταντίνος Βήτα.

Μετά τη θάλασσα είδα νουάρ στο μινι φεστιβαλάκι νουάρ του πανεπιστημίου Αιγαίου- ο Ρόμπερτ Μίτσαμ ήταν πάλι ένας ζεν μελαγχολικός θεός – αποστήθισα τις ατάκες, χόρεψα ταγκό στη Μιλόνγκα, και ήπια ένα τελευταίο ποτό. Γαμώτο, το να ξυπνάς τα χαράματα είναι εξίσου υπέροχο με το να κοιμάσαι τα χαράματα.

ειμαι ακομα στο πατρικό μου, οπου διαπρέπω στο να τρωω οτι αηδια βρω μπροστα σε οτι αηδία έχει η τηλεόραση. Οταν δε βγαινω οπου βρω δηλαδή. Τον υπόλοιπο καιρό γραφω λογοτεχνικα διάφορα και στιχους για τραγούδια που ελπίζω να γίνουν κατι και να μην παθω κριση γελοιότητας όταν τα ξανακοιτάξω σε ένα μήνα.

Σημερα δημοσιευτηκε και το τοπ 1ο μου στo mic.gr , οπου κανει παρέα με διάφορα ωραια τοπ τεν, με αγαπημένο μου της Σωτης Τριανταφύλου.  Διαβάστε εδώ.

λέγεται 10 ΑΕΡΟΠΛΑΝΙΚΈΣ ΣΤΙΓΜΕΣ (με σάουντρακ), και μετάνιωσα ήδη που το νούμερο 5. το διασκευασα τελευταία στιγμή με δική μου πρωτοβουλία για να ειναι πιο σικ και λιγότερο σοκ. Κανονικά το νούμερο πέντε θα ήταν αυτό:  ”Κάθε που ακούω το Holy men, δηλαδή το πιο σούπα τραγούδι των Tiger Lillies, ψάχνω κάποιον να με χορέψει και τριπάρω τόσο ώστε μπορώ να ανεχτώ πολλά κατά τη διάρκεια του χορού. Ενα χέρι στον κώλο μου, για παράδειγμα.”

Για τιμωρία μου που έκραξα τους APRIL MARCH, ακούω συνέχεια το HANG UP THE CHICK HABIT, έχω φάει κόλλημα. Μα, είναι τέλειο. H mipos den einai? http://www.youtube.com/watch?v=wgWEnyzFAH4&feature=related Λοιπόν: Δεν έφταιγαν οι April march που δεν ήταν καλή η συναυλία. Έφταιγε που δεν είχε κόσμο. Εντάξει; μήπως μπορώ τώρα να σταματήσω να το ακούω;             Το άλλο που ακούω simera είναι αυτό:  http://www.youtube.com/watch?v=jc3ZAs17uAg   Einai oi Beirut k exoyn kai akornteon!

αγαπημένη ταινία: το Βαλς Σεντιμεντάλ της Βούλγαρη τζούνιορ, να είναι καλά ο Άκης Καπράνος από τα ΝΕΑ που μου έδωσε το τιπ. Πρώτον, οι Βούλγαρη δεν είναι οικογένεια, είναι εταιρία σκηνοθετών. Δεύτερον, η Βούλγαρη τζούνιορ είχε πλάκα λάιβ. Εμφανίστηκε στο κατάμεστο Ολύμπιον -άνω και κάτω διάζωμα τίγκα- με τους ώμους σκυφτούς, σα να επρόκειτο να φάει σφαλιάρα. Κι όταν της έβαλαν ένα μικρόφωνο στη μούρη ξέσπασε σε νευρικά γέλια από το τρακ. Ο κόσμος από κάτω χειροκρότησε την συμπαθητική αντίδραση, την πολύ διαφορετική από τις συνήθεις κουλ ομιλίες. Μετά βυθίστηκα σ’ ένα μαγευτικό μπλουζ των Εξαρχείων, η μάλλον τάνγκο, μια και είχε τσαλίμια, πισωγυρίσματα, προσποιήσεις και τεντωμένες φιγούρες: μια κανονική ταινία, όχι βιντεοκλιπική, όχι κάπως, μια ερωτική ιστορία πολύ αληθινή, με φρέσκο διάλογο εντελώς στο τώρα, τέλεια μουσική, άψογο παίξιμο των δυο πρωταγωνιστών, και όλο το πακέτο αμπαλαρισμένο πολύ προσεκτικά: η αμηχανία, οι παρεξηγήσεις, τα λόγια που δε λέμε, αυτά που λείπουν, η ασυνεννοησία μεταξύ δυο ανασφαλών ανθρώπων που πλησιάζονται αδέξια. Και θέλησα να πάρω αυτό το ποίημα σπίτι μου να το ξαναδώ, να βρω τη μικρή Βούλγαρη και να ζητήσω την κόπια. Και καταχάρηκα που πήρε βραβείο πρωτοεμφανιζόμενης και άλφα γυναικείου ρόλου. Κάποιοι χαρακτήρισαν μέχρι και υπερφίαλη και πρόχειρη την ταινία: κάτι δεν κατάλαβαν αυτοί, κάποιο αισθητήριο τους λείπει. Αυτη η ταινια πέρασε κι ακούμπησε και ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΔΩ.Στο ντοκιμαντέρ για τους Τζόι Ντιβίζιον έφαγα δυο μανταρίνια και τέσσερις καραμέλες για το λαιμό. Παρόλα αυτά μ’ έπιασε κρίση βήχα, πάνω στο LOVE WILL TEAR US APART. Και δέχτηκα παρατήρηση από μια κανονικά καθισμένη ταγάρω. «Μπορείτε παρακαλώ να μιλάτε λιγότερο’, είπε με εκνευρισμένη φωνή η διοπτροφόρα. Έσκασα στα γέλια και τακτοποίησα τα πόδια μου παράλληλα το ένα δίπλα στο άλλο στο σκληρό πάτωμα του ‘Ολύμπιον’. Ο Ιαν Κέρτις τραγουδούσε υπνωτικά, το Μάντσεστερ φλάσαρε στην οθόνη ατμοσφαιρικό και συγκινήθηκα όταν έδειξαν το Band on the Wall, όπου έβλεπα συναυλίες το ‘97. Nοστάλγησα την Πικαντίλι Σκουέρ: η μαγεία του κινηματογράφου ενώ, όπως είπε και η βασίλισσα, το Μάντσεστερ ποτέ δεν υπήρξε όμορφο. Σκέφτηκα ότι τον Κέρτις μιμούνται αβέρτα κουβέρτα οι Λιμπερτίνοι (THE LIBERTINES), που φωτογραφίζονται με παρόμοια ρούχα σε παρόμοιους δρόμους, και των οποίων ο τραγουδιστής μοιάζει του Κέρτις συνταρακτικά στη φάτσα και στην αυτοκαταστροφή, μόνο που αυτός αυτοκαταστρέφεται οικειοθελώς, με έναν χιπ τρόπο. Έξω από την ταινία είδα έναν τύπο να φιλάει την ασπρόμαυρη Κατρίν Ντενέβ στην τοιχοαφίσα του Ολύμπιον. Είχε γονατίσει και τη φιλούσε με ένα γλυκό χαμόγελο, μια και η φάτσα της Κατρίν βρίσκεται πολύ κοντά στο πάτωμα.

Η ‘ταινία έκπληξη’ ήταν τελικά του Αρτζέντο, και όχι η καινούρια τον αδερφών Κοέν που περίμεναν οι συνωστισμένοι όρθιοι που τίγκαραν την αίθουσα. Όσοι δεν προλάβαμε να μπούμε είδαμε σε λιγάκι να βγαίνουν αγανακτισμένα μπουλούκια, κι έτσι είδα, και μάλιστα καθιστή σε θέση, το σπλάτερ της ζωής μου: το κοντάρι έμπαινε από το αιδοίο και έβγαινε από το στόμα -κι ας μην τα έλεγε η πρωταγωνίστρια. Ήταν το σπλάτερ των σπλάτερ, άρα τέχνη.

Φέτος δεν είδα όσες ταινίες σκόπευα, και σίγουρα δεν τις είδα καθιστή σε θέση. Είτε δεν άντεχα άλλο, είτε έμεινα τελικά έξω από ταινίες που ήθελα να δω. Γενικά ήταν σχεδόν αδύνατον να πας απλά σαν θεατής, έπρεπε να είχες κόψει εισιτήριο από την προηγούμενη. Με την κάρτα έπρεπε να περιμένεις στην ουρά, ενίοτε παστωμένη μπροστά από έναν σεβάσμιο κύριο που ακουμπούσε επάνω σου ολόκληρος. Τα εργαζόμενα παιδιά με τα μπλουζάκια πάλευαν με τους αγριεμένους σινεφίλ που έμεναν εκτός: «Μα, αλήθεια σας λέω, δεν έχει τίποτα, είναι όρθιοι, είναι τίγκα!» «Αφήστε μας να μπούμε, τι πειράζει, πέντε πάνω πέντε κάτω;» Στην ουρά γνώρισα τη Μερσιάνα, στα σκαλάκια τη Ντόγια Καρολίνη με την οποία μιλούσαμε στο τηλέφωνο, και στο μπουφέ έναν Ισραηλινό σκηνοθέτη που δε μιλούσε γρι αγγλικά. Γνώρισα δηλαδή ανθρώπους με εντυπωσιακά, ή και ανύπαρκτα, μικρά ονόματα. Είδα παλιούς φίλους, νέους γνωστούς, τον γκριζομόβ ουρανό πάνω από το λιμάνι, τη φουσκωτή πλαστική Κυρία Τεπενδρή του εικαστικού Κακανιά στην είσοδο του φεστιβάλ (για την οποία πολλοί ρώταγαν «τι είναι αυτή η βλακεία; Διαφημιστικό για τσιγάρα/ρούχα/μύτη;») Είδα τις φαντασμαγορικές αποθήκες, τις χαρούμενες χιονονιφάδες που χόρευαν για ένα δεκάλεπτο τα χαράματα της Δευτέρας πριν μεταμορφωθούν σε χιονόνερο, σε νερό, σε τίποτα.

Πέρασα νομίζω περισσότερο καιρό στην αποθήκη Γάμα παρά στις ταινίες. Στη συναυλία των Ντρεντ Αστέρ, καθόμουνα με τον Πάνο (από τους ‘Νάνους’), δίπλα στην κοπέλα ενός από τις ‘Τρύπες’, και πέρασε και ο πολύ αδύνατος Καραθάνος των ‘Ντρεντ Αστέρ’ που μου είπε ότι παρααδυνάτισα. Και σκέφτηκα ότι αυτό εδώ, αυτή τη στιγμή, είναι το πιο ροκ τραπέζι της πόλης.

Η συναυλία των APRIL MARCH με το χαριτωμένο όνομα και την σέξι αφίσα ήταν μάπα. Αν είχα πληρώσει θα έκλαιγα τα 15 ευρώ μου. Η κοπέλα με το ρετρό στάιλινγκ και τη φωνή πετιμέζι τραγουδούσε πράγματα που είχες ξανακούσει. Όχι τα ίδια ακριβώς, αλλά τα είχες ξανακούσει. Οπότε. Κάποια στιγμή με λίγωσε η υπερβάλλουσα γλύκα. Και όταν ανήγγειλε παραγγελίες και ζήτησα το LOVE IN A TRASH CAN, δεν το ήξερε η κοπέλα από το Τέξας. Είχε δωρεάν μπύρες, αλλά στη συναυλία των APRIL MARCH πέρασα χάλια. Στη συναυλία των Ιμάμ Μπαιλντί είχε πλάκα η διασκευή του λαϊκού ΠΑΣΑΤΈΜΠΟ που μ’ αρέσει, αν και ο Γιάννης έφυγε νωρίς – κρίμα. Ο Φατίχ Ακίν έπαιξε τόσο καλά – και τόσο ανατολίτικα- το Σάββατο στο ITS ONLY. Πάω στοίχημα: κάποιοι νομίζουν ότι ο Φατιχ Ακιν είναι (σκέτος) ντιτζέι!