loodepunk

Όλο το βράδυ η ελαφριά καταιγίδα πιτσιλούσε τα τζάμια, και ο ήλιος που βγήκε μόλις φαίνεται βαρετός. Λίγη καταιγίδα ακόμα παρακαλώ. Και χθες το βράδυ το αεροπλάνο κουνούσε τρομερά στην προσγείωση, πράγμα που βούλωσε τ’ αυτιά μου για ώρες. Η Θεσνίκη ήταν γιορτινή και φιλική, λόγω του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, χωρίς τα πάρτι του μεγάλου φεστιβάλ, αν εξαιρέσουμε το Σαντέ που ήταν σούπερ -παρόλα αυτά την κοπάνησα σχετικά νωρίς. Όσο για μένα, προτιμώ τη μυθοπλασία. Προτιμώ το παραμύθι πάντα, παντού, από το ρεαλισμό. Είδα ωστόσο διάφορα, με αγαπημένο τo ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ, Surfwise,  (με έναν ξεβράκωτο παππού που έζησε τέλεια ζωή στην αμμουδιά εγκαταλείποντας στάτους και ανέσεις και κάνοντας παιδιά και σερφ). Aτάκες του γιατρού παππού γκουρού “η ζωή μου άλλαξε μόλις ανακάλυψα το γλυφομούνι”, “η Αμερική πάει χάλια επειδή δεν ξέρουμε να γαμάμε”, “η ζωτικότητα είναι μια κατάσταση πέρα από την απουσία αρρώστιας, είναι μια κατάσταση ζωτικότητας και ευζωίας που επιτυγχάνεται με καθημερινή προσπάθεια, σωματική και ψυχική”
Άλλο: οι ΜΕΤΑΛΛΙΚΑ με κασκορσέ, να κάνουν ψυχανάλυση και να μαλώνουν μεταξύ τους -κατά γενική ομολογία υπέροχο, παρότι δε μ’ αρέσουν οι Μετάλικα -ή Αλκοχόλικα, όπως τους λένε-, και οι οποίοι παρεμπιπτόντως έχουν από μια σύζυγο και ένα πιτσιρίκι ο καθένας, στο οποίο μαθαίνουν ήδη πώς να κάνει headbanging.