loodepunk

Διερωτώμαι αν αξίζει μια βόλτα στα μπαρ αυτή τη μέρα. Αν μου αξίζει μια βόλτα μετά από αυτή τη Μερέντα. Δώδεκα τα μεσάνυχτα περίπου της Πέμπτης και εξαιτίας ενός συννημένου μόλις έχω αντιληφθεί ότι είναι του Αγίου Βαλεντίνου. Γουάου. Που να το ξέρω, πέρασα όλη τη μέρα στο πισί και δυο ώρες στο τηλέφωνο. Τώρα καταλαβαίνω γιατί μου είπε χρόνια πολλά η Θοδώρα. Κι όταν της απάντησα Χρόνια Πολλά, της φάνηκα μουτρωμένη. Η Ε. έχει ώρα που κοιμήθηκε, η B. αλυσοδεμένη στο πισί της, ο Άλκης ψήνει μια σερβιτόρα νομίζω ολκής, τα παιδιά στο Καρνάγιο, ο Αντώνης σε ένα μίζερο μπαρ στη Θεσνίκη απ’ όπου τηλεφωνεί όλο κέφια – γουστάρω Καβάλα-Θεσνίκη. Η πιο καλά, η μόνη καλά είναι μάλλον η Μαρίνα, κλειδαμπαρωμένη σ’ ένα δωμάτιο ξανά, με τον τάδε. Η Θοδώρα βρίσκεται στο πιο κινηματογραφικό μέρος: άθλιο χοτέλ των Εξαρχείων μαζί με μπουκάλα ουίσκι, έχοντας κλείσει μόλις σημαντικές μηντιακές μπίζνες. (Μπράβο!). Είναι υπερηχητικό αυτό το ξανθό κορίτσι. Που μου θυμίζει ότι έτσι ήμουν κι εγώ πριν κάτι μήνες -όχι ξανθιά όμως- και άρα, θε να το πάθω ξανά (που λένε εδώ πέρα)

Δε θα βγω.