loodepunk

Βλέπω ψυχαναγκαστικά HEIMAT. H μόνη περίπτωση να μην το δω, είναι να χρωστάω ένα κείμενο και να πρέπει να το παραδώσω ή να βρίσκομαι σε συναυλία ή να έχει έρθει επίσκεψη ο αδερφός μου απο την Αμερική. Για ολα φταίει η Αντζελα Δημητρακάκη που ενα βραδυ στο παλαιοντολογικό μπαρ GALAXY μου το εκθείασε χοντρά.  Εβαλα να κατεβαίνει, και οταν ο δευτερος κύκλος ψήθηκε, ουάου. Ειναι αυτοι οι φοβεροί ηθοποιοί, το στησιμο, η ατμόσφαιρα, το σενάριο με τους τρελλά δημιουργικούς μουσικούς που νομιζουν οτι κατι κανουν – επειδή κάτι κάνουν.  Και όλοι μισούν τους γονείς τους -το σημειο αφετηριας των καλλιτεχνων, γενικά.

Είναι η μουσική του Nikos Mamangakis, για τον οποίο δεν είχα ιδέα, αλλα μου λένε οτι έχει φτιάξει μουσική ακόμα και για κάτι Β-μούβις.

Ειναι αυτές οι ατάκες που ξεστομίζουν χωρις να φαίνονται γελοίοι.  IF IT AIN’T BAD IT AIN’T LIEBE.  Ναι, κι αυτοί νιαουρίζουν στα Γερμανικά αλλα με κάτι φωνές…  Ένα HEIMAT με κραταει ζεστή τις κρυες νυχτες του χειμώνα. Ο Κ. λεει οτι ειναι πολύ εγκεφαλικό για να ειναι χαλαρωτικό. Well,  If it ain’t bad, it ain’t liebe.

Τα βλέπω αργά αργά για να κρατήσουν. Ειμαι στο 8 τώρα, ουφ,  έζησε η Κλαρίσα.  Νομίζω θα περιμένουμε το τέλος αυτού του κύκλου για να το κάνουν επιτέλους με τον Χέρμαν.