loodepunk

50 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Συνήθως λυώνω τον κώλο μου στις αίθουσες, αλλά φέτος είδα λίγες ταινίες και πολλούς φίλους. Συνήθως δεν βλέπω καν τους εξωφεστιβαλικούς σαλονικιούς: είμαι καθηλωμένη στις ταινίες και στους εντός φεστιβάλ καφέδες.

Φετος όμως, οι καλύτερες στιγμές ήταν εκτός.  Όταν στο μπαρ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ, είδα Αλκη και Αλ. μαζί μετά από καιρό, όταν ένα βράδυ στο κάπως ξενέρωτο Βέρντι της Σβώλου μαζευτήκαμε σε μισό τετραγωνικό η Μαρια , ο Θάνος που ειχα να δω χρονια, και η μαμά μου, που κατέφθασε αποφασισμένη απο Καβάλα. Παλιρροικό γέλιο, αγαπησιάρικα όλα.  Οταν ειδα την Θεία Χρυσάνθη, που ειναι στην ουσια γιαγιά, με την Αννούλα που ειναι στην ουσια θεία, στο γιαγιαδέ σπίτι της Ιουλιανού όπου ειχα κανει εναν χρόνο φοιτήτρια.  Άι λαβ συγγενείς.

Είδα ΝΑΝΟΥΣ λάιβ στη σκηνή, πριν τους dead moon, και εξηγούσα μετά στον Πολιτάκη, που τον βλέπω σε οποια συναυλια πηγαινω, Αθήνα ή Θεσσαλονίκη αδιάφορο,  ‘εγώ ήρθα για το support’.  Οι Νάνοι ήταν αυτη τη φορά λιγότερο αβαν γκαρντ, too γκαράζ-  ένεκα η περίστασις.

Οι dead moon, τώρα, τρομάζανε κόσμο. Νομίζω οτι η γκόμενα τα έχει με τον δεξιά, είπα, αφού τους φαντάστηκα να κάνουν ο ένας στον άλλον γκριμάτσες στο πρωινό, να scare the shit out of each other στο χολ, να ουρλιάζουν πάνκικα ‘γιατί δεν έχει χαρτί υγείας στο μπάνιο;’ ‘ Ειναι παντρεμένοι, ειπε ο Πάνος Νάνος, και ειναι εξήντα χρονών.’ Ουάου.  Άντεξα δέκα τραγούδια.

Από τον Μύλο στο Ολύμπιον, στο πάρτυ απονομής, όπου βουνά απο μπαλάκια μοτσαρέλας (nice) και σνιτσελάκια αμφίβολης ποιότητας, περιφέρονταν τρομοκρατημένα ανάμεσα σε υπερστυλάτους καλεσμένους. Το dress code ήταν λιτλ μπλακ ντρες, κι εγώ ήμουν ντυμένη για τσάι με μαμά πριν συναυλία garage-punk. Who cares though, δεν περιμένει κανεις απο μενα να ντύνομαι ανάλογα με την περίσταση -ή να φέρομαι ανάλογα με την περίσταση, άρα χόρεψα ασύστολα ανάμεσα σε σακάκια και λιτλ μπλακ ντρέσες που έκαναν ευγενικές συζητήσεις μεταξύ των. Λίγη παρμεζάνα πριν το ταξί και μετά κλειδώθηκα απ’ έξω -και ο κλειδαράς αφού εκανε ενα κλατς στην εξώπορτα και μια τρύπα με μπλακ εν ντέκερ στην εσώπορτα του ξένου ανθρώπου, μου ζήτησε 100 ευρώ.

Η ευγενική φιλοξενία του Βορρά.

[συνεχίζεται]