loodepunk

Τελευταία ξυπνάω είτε στις πέντε τα χαράματα είτε στις πέντε το απόγευμα. Το πέντε το απόγευμα δεν μου ήταν ασυνήθιστο. (Το ότι έχω διαταραγμένο βιολογικό ρολόι γράφτηκε και σε εφημερίδα.) Το πέντε το πρωί είναι τέλειο. Σημαίνει ότι έχω παραδοθεί σε μια γλυκιά απογευματινή νύστα που κράτησε δέκα ώρες και ξύπνησα σα βουδιστής μοναχός, πριν το χάραμα και με όλη τη μέρα μπροστά μου. Χθες ξύπνησα πέντε το πρωί, περίμενα μέχρι τις εννιά και πήρα την Ευδοκία -σοκαριστηκε που ημουν ξύπνια. Ο ήλιος άστραφτε και ξαμοληθήκαμε για βόλτα και ζεστά λουτρά. Αλλά η θάλασσα χαμογελούσε, και πετάξαμε μπουφάν, πουλόβερ και βουτήξαμε στο παγωμένο νερό, στην έρημη παραλία, ουρλιάζοντας στην αρχή από παγωνιά και μετά από άγρια χαρά, η θάλασσα τσιμπούσε και έκαιγε και ήταν τόσο τέλεια. Έξω στην αμμουδιά φυσούσε, παρόλα αυτά η Ε. έφερε την ψηφιακή και βγάλαμε φωτογραφίες, σε μια προσπάθεια να αποθανατίσουμε την άγρια αλμυρή χαρά της στιγμής, αλλά καμιά φωτογραφία δε μπορεί να συλλάβει την ευτυχία. Τα καυτά λουτρά που βουτήξαμε μετά ήταν υπέροχα αλλά όχι όσο η θαλάσσα, τίποτε δεν είναι σαν τη θάλασσα, μας πήρε ώρες να ξεπαγώσουμε, και τραγουδούσαμε με αυτοσχέδιους στίχους για υγρά νερά και βρεμένα βρακιά.

Καθώς επιστρέφαμε στην πόλη, το προηγούμενο μας σχέδιο, να βρεθούμε του χρόνου επισήμως και οριστικά στην Αθήνα, φαινόταν βαρετό. Καθώς ακούγαμε την Άγρια Χλόη του Κωνσταντίνου Βήτα προσπαθούσα ν’ αποφασίσω αν με φτιάχνει η αν μου θυμίζει τον απλοϊκό, εκνευριστικό, θεούσικο ραδιοφωνικό σταθμό της Καβάλας, ‘Λυδία η Φιλιππισία’. Επίσης σκεφτόμουνα ότι αν κάποτε αναβλύσει από μέσα μου ένα βαθύ θρησκευτικό αίσθημα θα φταίει εν μέρει ο Κωνσταντίνος Βήτα.

Μετά τη θάλασσα είδα νουάρ στο μινι φεστιβαλάκι νουάρ του πανεπιστημίου Αιγαίου- ο Ρόμπερτ Μίτσαμ ήταν πάλι ένας ζεν μελαγχολικός θεός – αποστήθισα τις ατάκες, χόρεψα ταγκό στη Μιλόνγκα, και ήπια ένα τελευταίο ποτό. Γαμώτο, το να ξυπνάς τα χαράματα είναι εξίσου υπέροχο με το να κοιμάσαι τα χαράματα.

ειμαι ακομα στο πατρικό μου, οπου διαπρέπω στο να τρωω οτι αηδια βρω μπροστα σε οτι αηδία έχει η τηλεόραση. Οταν δε βγαινω οπου βρω δηλαδή. Τον υπόλοιπο καιρό γραφω λογοτεχνικα διάφορα και στιχους για τραγούδια που ελπίζω να γίνουν κατι και να μην παθω κριση γελοιότητας όταν τα ξανακοιτάξω σε ένα μήνα.

Σημερα δημοσιευτηκε και το τοπ 1ο μου στo mic.gr , οπου κανει παρέα με διάφορα ωραια τοπ τεν, με αγαπημένο μου της Σωτης Τριανταφύλου.  Διαβάστε εδώ.

λέγεται 10 ΑΕΡΟΠΛΑΝΙΚΈΣ ΣΤΙΓΜΕΣ (με σάουντρακ), και μετάνιωσα ήδη που το νούμερο 5. το διασκευασα τελευταία στιγμή με δική μου πρωτοβουλία για να ειναι πιο σικ και λιγότερο σοκ. Κανονικά το νούμερο πέντε θα ήταν αυτό:  ”Κάθε που ακούω το Holy men, δηλαδή το πιο σούπα τραγούδι των Tiger Lillies, ψάχνω κάποιον να με χορέψει και τριπάρω τόσο ώστε μπορώ να ανεχτώ πολλά κατά τη διάρκεια του χορού. Ενα χέρι στον κώλο μου, για παράδειγμα.”