loodepunk

Για τιμωρία μου που έκραξα τους APRIL MARCH, ακούω συνέχεια το HANG UP THE CHICK HABIT, έχω φάει κόλλημα. Μα, είναι τέλειο. H mipos den einai? http://www.youtube.com/watch?v=wgWEnyzFAH4&feature=related Λοιπόν: Δεν έφταιγαν οι April march που δεν ήταν καλή η συναυλία. Έφταιγε που δεν είχε κόσμο. Εντάξει; μήπως μπορώ τώρα να σταματήσω να το ακούω;             Το άλλο που ακούω simera είναι αυτό:  http://www.youtube.com/watch?v=jc3ZAs17uAg   Einai oi Beirut k exoyn kai akornteon!

αγαπημένη ταινία: το Βαλς Σεντιμεντάλ της Βούλγαρη τζούνιορ, να είναι καλά ο Άκης Καπράνος από τα ΝΕΑ που μου έδωσε το τιπ. Πρώτον, οι Βούλγαρη δεν είναι οικογένεια, είναι εταιρία σκηνοθετών. Δεύτερον, η Βούλγαρη τζούνιορ είχε πλάκα λάιβ. Εμφανίστηκε στο κατάμεστο Ολύμπιον -άνω και κάτω διάζωμα τίγκα- με τους ώμους σκυφτούς, σα να επρόκειτο να φάει σφαλιάρα. Κι όταν της έβαλαν ένα μικρόφωνο στη μούρη ξέσπασε σε νευρικά γέλια από το τρακ. Ο κόσμος από κάτω χειροκρότησε την συμπαθητική αντίδραση, την πολύ διαφορετική από τις συνήθεις κουλ ομιλίες. Μετά βυθίστηκα σ’ ένα μαγευτικό μπλουζ των Εξαρχείων, η μάλλον τάνγκο, μια και είχε τσαλίμια, πισωγυρίσματα, προσποιήσεις και τεντωμένες φιγούρες: μια κανονική ταινία, όχι βιντεοκλιπική, όχι κάπως, μια ερωτική ιστορία πολύ αληθινή, με φρέσκο διάλογο εντελώς στο τώρα, τέλεια μουσική, άψογο παίξιμο των δυο πρωταγωνιστών, και όλο το πακέτο αμπαλαρισμένο πολύ προσεκτικά: η αμηχανία, οι παρεξηγήσεις, τα λόγια που δε λέμε, αυτά που λείπουν, η ασυνεννοησία μεταξύ δυο ανασφαλών ανθρώπων που πλησιάζονται αδέξια. Και θέλησα να πάρω αυτό το ποίημα σπίτι μου να το ξαναδώ, να βρω τη μικρή Βούλγαρη και να ζητήσω την κόπια. Και καταχάρηκα που πήρε βραβείο πρωτοεμφανιζόμενης και άλφα γυναικείου ρόλου. Κάποιοι χαρακτήρισαν μέχρι και υπερφίαλη και πρόχειρη την ταινία: κάτι δεν κατάλαβαν αυτοί, κάποιο αισθητήριο τους λείπει. Αυτη η ταινια πέρασε κι ακούμπησε και ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΔΩ.Στο ντοκιμαντέρ για τους Τζόι Ντιβίζιον έφαγα δυο μανταρίνια και τέσσερις καραμέλες για το λαιμό. Παρόλα αυτά μ’ έπιασε κρίση βήχα, πάνω στο LOVE WILL TEAR US APART. Και δέχτηκα παρατήρηση από μια κανονικά καθισμένη ταγάρω. «Μπορείτε παρακαλώ να μιλάτε λιγότερο’, είπε με εκνευρισμένη φωνή η διοπτροφόρα. Έσκασα στα γέλια και τακτοποίησα τα πόδια μου παράλληλα το ένα δίπλα στο άλλο στο σκληρό πάτωμα του ‘Ολύμπιον’. Ο Ιαν Κέρτις τραγουδούσε υπνωτικά, το Μάντσεστερ φλάσαρε στην οθόνη ατμοσφαιρικό και συγκινήθηκα όταν έδειξαν το Band on the Wall, όπου έβλεπα συναυλίες το ‘97. Nοστάλγησα την Πικαντίλι Σκουέρ: η μαγεία του κινηματογράφου ενώ, όπως είπε και η βασίλισσα, το Μάντσεστερ ποτέ δεν υπήρξε όμορφο. Σκέφτηκα ότι τον Κέρτις μιμούνται αβέρτα κουβέρτα οι Λιμπερτίνοι (THE LIBERTINES), που φωτογραφίζονται με παρόμοια ρούχα σε παρόμοιους δρόμους, και των οποίων ο τραγουδιστής μοιάζει του Κέρτις συνταρακτικά στη φάτσα και στην αυτοκαταστροφή, μόνο που αυτός αυτοκαταστρέφεται οικειοθελώς, με έναν χιπ τρόπο. Έξω από την ταινία είδα έναν τύπο να φιλάει την ασπρόμαυρη Κατρίν Ντενέβ στην τοιχοαφίσα του Ολύμπιον. Είχε γονατίσει και τη φιλούσε με ένα γλυκό χαμόγελο, μια και η φάτσα της Κατρίν βρίσκεται πολύ κοντά στο πάτωμα.

Η ‘ταινία έκπληξη’ ήταν τελικά του Αρτζέντο, και όχι η καινούρια τον αδερφών Κοέν που περίμεναν οι συνωστισμένοι όρθιοι που τίγκαραν την αίθουσα. Όσοι δεν προλάβαμε να μπούμε είδαμε σε λιγάκι να βγαίνουν αγανακτισμένα μπουλούκια, κι έτσι είδα, και μάλιστα καθιστή σε θέση, το σπλάτερ της ζωής μου: το κοντάρι έμπαινε από το αιδοίο και έβγαινε από το στόμα -κι ας μην τα έλεγε η πρωταγωνίστρια. Ήταν το σπλάτερ των σπλάτερ, άρα τέχνη.

Φέτος δεν είδα όσες ταινίες σκόπευα, και σίγουρα δεν τις είδα καθιστή σε θέση. Είτε δεν άντεχα άλλο, είτε έμεινα τελικά έξω από ταινίες που ήθελα να δω. Γενικά ήταν σχεδόν αδύνατον να πας απλά σαν θεατής, έπρεπε να είχες κόψει εισιτήριο από την προηγούμενη. Με την κάρτα έπρεπε να περιμένεις στην ουρά, ενίοτε παστωμένη μπροστά από έναν σεβάσμιο κύριο που ακουμπούσε επάνω σου ολόκληρος. Τα εργαζόμενα παιδιά με τα μπλουζάκια πάλευαν με τους αγριεμένους σινεφίλ που έμεναν εκτός: «Μα, αλήθεια σας λέω, δεν έχει τίποτα, είναι όρθιοι, είναι τίγκα!» «Αφήστε μας να μπούμε, τι πειράζει, πέντε πάνω πέντε κάτω;» Στην ουρά γνώρισα τη Μερσιάνα, στα σκαλάκια τη Ντόγια Καρολίνη με την οποία μιλούσαμε στο τηλέφωνο, και στο μπουφέ έναν Ισραηλινό σκηνοθέτη που δε μιλούσε γρι αγγλικά. Γνώρισα δηλαδή ανθρώπους με εντυπωσιακά, ή και ανύπαρκτα, μικρά ονόματα. Είδα παλιούς φίλους, νέους γνωστούς, τον γκριζομόβ ουρανό πάνω από το λιμάνι, τη φουσκωτή πλαστική Κυρία Τεπενδρή του εικαστικού Κακανιά στην είσοδο του φεστιβάλ (για την οποία πολλοί ρώταγαν «τι είναι αυτή η βλακεία; Διαφημιστικό για τσιγάρα/ρούχα/μύτη;») Είδα τις φαντασμαγορικές αποθήκες, τις χαρούμενες χιονονιφάδες που χόρευαν για ένα δεκάλεπτο τα χαράματα της Δευτέρας πριν μεταμορφωθούν σε χιονόνερο, σε νερό, σε τίποτα.

Πέρασα νομίζω περισσότερο καιρό στην αποθήκη Γάμα παρά στις ταινίες. Στη συναυλία των Ντρεντ Αστέρ, καθόμουνα με τον Πάνο (από τους ‘Νάνους’), δίπλα στην κοπέλα ενός από τις ‘Τρύπες’, και πέρασε και ο πολύ αδύνατος Καραθάνος των ‘Ντρεντ Αστέρ’ που μου είπε ότι παρααδυνάτισα. Και σκέφτηκα ότι αυτό εδώ, αυτή τη στιγμή, είναι το πιο ροκ τραπέζι της πόλης.

Η συναυλία των APRIL MARCH με το χαριτωμένο όνομα και την σέξι αφίσα ήταν μάπα. Αν είχα πληρώσει θα έκλαιγα τα 15 ευρώ μου. Η κοπέλα με το ρετρό στάιλινγκ και τη φωνή πετιμέζι τραγουδούσε πράγματα που είχες ξανακούσει. Όχι τα ίδια ακριβώς, αλλά τα είχες ξανακούσει. Οπότε. Κάποια στιγμή με λίγωσε η υπερβάλλουσα γλύκα. Και όταν ανήγγειλε παραγγελίες και ζήτησα το LOVE IN A TRASH CAN, δεν το ήξερε η κοπέλα από το Τέξας. Είχε δωρεάν μπύρες, αλλά στη συναυλία των APRIL MARCH πέρασα χάλια. Στη συναυλία των Ιμάμ Μπαιλντί είχε πλάκα η διασκευή του λαϊκού ΠΑΣΑΤΈΜΠΟ που μ’ αρέσει, αν και ο Γιάννης έφυγε νωρίς – κρίμα. Ο Φατίχ Ακίν έπαιξε τόσο καλά – και τόσο ανατολίτικα- το Σάββατο στο ITS ONLY. Πάω στοίχημα: κάποιοι νομίζουν ότι ο Φατιχ Ακιν είναι (σκέτος) ντιτζέι!

Σαντέ σκαλάκια, μέσα, μπαλκόνι. Αυτους στη φωτο δεν τους γνωρίζω. Το αποχαυνωμένο βλέμμα των παρτυ το αναγνωρίζω όμως

-ΣΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ;

-ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΟ

Ο Β. ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ Ολλανδία με βρογχίτιδα, ο Π. έφυγε για Αθήνα με πυρετό, όσο για μένα, ας πούμε ότι στην αποθήκη Γ’ δεν έχασα μόνο το ζακετάκι μου. Αυτό που μας ξέκανε ήταν νομίζω τα πάρτι. Κάποιες ταινίες ήταν εξαντλητικές, όπως το California Dreamin, των 155 λεπτών της οποίας ο σκηνοθέτης πέθανε πριν προλάβει να τελειώσει το μοντάζ. Αλλά τα πάρτι ήταν περισσότερα, ανελέητα, ήταν πηχτά, τίγκα στον καπνό και τις δωρεάν μπύρες, σε σημείο οι ολλανδοί φίλοι να αναφωνήσουν, ‘εδώ είναι χειρότερα από το Άμστερνταμ!’ Θέλει αποφασιστικότητα, σωματική δύναμη και φιάλη οξυγόνου για να φτάσεις στον τρίτο όροφο του IT’S ONLY ανάμεσα στο παστωμένο πλήθος. Την οποία, όπως αποδείχτηκε, διαθέτω. Οχτώ μέρες σερί στα πάρτι, θα έπρεπε να πάρω ίσως κάποιο βραβείο. Με κορυφαίο το βράδυ στο Σαντέ, στον δεύτερο, όπου η κοπέλα του έδινε στα deck, και όπου βρέθηκα με ένα ολόκληρο μπουκάλι Ούρσους που μου πάσαραν στο μπαρ όταν ζήτησα απλά ένα ποτήρι. Μα δε μπορώ να πιω από το μπουκάλι, είπα η κυρία. Παρ’το, φώναζαν οι γύρω. Ποτήρια εμφανίστηκαν, το μπουκάλι καταναλώθηκε σε ντετέ, και κάπου εκεί ανακάλυψα το πιο ούρμπαν μπαλκόνι της πόλης, στον ίδιο όροφο, με τραπέζια, καρέκλες κι αδύνατα κτίρια να διαγράφονται στον γκριζορόζ ουρανό του χαράματος. Ιδανικό μπαλκόνι για φιλί, αν φιλήθηκε εκεί κανείς δεν τον είδα, είδα όμως ζευγάρια να φιλιούνται αγκαλιασμένα μέσα, πράγμα που απαντάει στην ερώτηση που μου έκανε κάποιος, (ποιος;) «θα ‘λεγες ότι είναι ερωτικό το φετινό φεστιβάλ;»