loodepunk

Ινδιάνε πέρα από τ’ απέναντι βουνό, κάνε μου σήματα ξανά με τον καπνοοοοοοοοό. Καθαρίζω κρεμμύδια κι ακούω Λένα Πλάτωνος. Πολύ ρομαντικό να κλαις ακούγοντας το Κοπερτί. Από τα κρεμμύδια κλαίω. Έχω το σαμποτάζ στο ρηπήτ και το ακούω μέρα νύχτα, όταν τρώω, όταν περπατάω όταν χαζεύω στο μπαλκόνι. Συνήθως ξεχνάω να φάω και χορεύω μόνο, με αυτοσχεδιαστικές μεγάλες κινήσεις – η μικρές δειλές κινήσεις. Κάνω κατακόρυφα, σπαγγάτ και τέτοια. Καιρό είχα να το πάθω. Οι αποκάτω θα έχουνε πάθει σοκ, με το Σαμποτάζ στη διαπασών. Έχω φάει χοντρή φλασιά. Σα μαστουρωμένη κάνω, μπορεί και να είμαι: εδώ και δυο μέρες παίρνω μια έξτρα δυνατή αντιβίωση μετά τα πολλά διαδοχικά τσιγαροποταξενύχτια. Χθες ωστόσο, παραλίγο να ακολουθήσω την Σαβίνα στην Αθήνα. Η Σαβίνα στην Αθήνα, κάνει και ρίμα. Έχει έναν τρόπο να σε πείθει γι’ αυτά τα πράγματα. Όχι ότι εγώ χρειάζομαι ψήσιμο για τέτοια πράγματα. Όταν τριγυρνούσαμε χθες το απόγευμα με την Σ. στην Ερμού προσπαθώντας ν’ αποφασίσουμε για το αν θ’ αγοράσει τελικά το φόρεμα των 115 ευρώ που έχει ερωτευτεί, ήταν περίπου η μόνη φορά τις δυο αυτές μέρες που δεν άκουγα το Σαμποτάζ στο ρηπήτ. Το φόρεμα το δοκίμασα κι εγώ, μπα. Αποφασίσαμε ότι πάμε ταξίδι στο Λονδίνο μ’ αυτά τα λεφτά. Μετά από τρία τέταρτα όμως, την ώρα που έκλεινε το μαγαζί αποφασίσαμε ότι αν έχεις ερωτευτεί ένα φόρεμα/ ένα βιβλιο/ έναν άντρα πρέπει να τον αποκτήσεις. Κι έτσι μπουκάραμε στο μαγαζί και βγήκαμε σε πέντε λεπτά με ένα μακό φόρεμα με ρίγες, πουαν και λίγο χρυσό στο ντεκολτέ. Μακάρι να γινόταν έτσι και με τους άντρες. Να έμπαινες στο μαγαζί και να ψώνιζες αυτόν που έχεις ερωτευτεί. Θα έλεγες στην ταμία, Όχι δε θέλω σακούλα, θα τον πάρω έτσι. Το Λονδίνο θα το πάμε έτσι κι αλλιώς. Αλλά θα ψωνίσουμε μόνο second hand, στο Κάμντεν. (I let her down. Περίμενε από μενα να την αποτρέψω αλλα δεν το έκανα.)

Το πιο υπέροχο ελληνικό τραγούδι ίσως να είναι το Κοπερτί. Το δεύτερο πιο υπέροχο ίσως να είναι το ‘αν μ αγαπάς έλα να κάνουμε έρωτα’. Το σαμποτάζ επίσης. Πάλι στο ρηπήτ. Είναι ανησυχητικό; Μήπως έπρεπε να πάω Αθήνα;  (Αντώνη Αντώνη βγάλε με από δω, πριν να μεταμορφωθωωωωωωωωωωωωωωώ)

Η ερώτηση ήταν, ποιος ο ψυχοπαθης συγγραφεας στη φωτο? Μερικοι το καπωςβρήκατε, οριστε επισήμως η απαντηση. Σκόπευα να φτιαξω σκηνοθεσία, να βαλω στις φωτογραφιες ενα τρελό στόρυ αλλα δεν. Μπορειτε παντως να τις δειτε εδώ. Το οπλο ηταν μεταμεσονύκτια ιδεα της Τινας Μανδηλαρά, αρχισυντάκτριας των πολιτιστικων του Θέματος. Το αγορασαμε απο πακιστανο λαθρέμπορο επιτοπου, στο παρτυ του Βλαντή για το Κουτί στο Κουτί (BOX).  Η Τινα ομολόγησε οτι εχει ενα ιδιο στο γραφείο. Προφανώς, στις εφημερίδες ένα όπλο χρειάζεται.

 Πότε ξέρεις ότι ένα πάρτι είναι σούπερ; Όταν ξυπνάς την άλλη μέρα και εχει αλλάξει η ζωή σου. Όταν έχεις ερωτευτεί, έναν άνθρωπο/ ένα τραγούδι/ ένα ποτό/ έναν φίλο. Δεν συνέβη τίποτα από τα παραπάνω. 

Πάμε ξανά. Ποτέ ξέρεις ότι ένα πάρτι είναι σούπερ; Όταν έχει δεκάδες κεριά παντού, και πάνω στα δέντρα. Όταν συναντάς επιτέλους την Ελπινίκη, στης οποίας το σπίτι έχεις πάει άπειρες φορές, αφού το διαθέτει για ξένα πάρτι, αλλά δεν την έχεις δει ποτέ. Α, ώστε εσύ είσαι η Ελπινίκη; Όταν μπορείς να κόψεις λεμόνια για τα Μοχίτο από τον κήπο. (Στα Μοχίτο βάζουμε λάιμ). Όταν συζητάς για πέντε λεπτά εάν τον δυόσμο τον βάζεις στο μπλέντερ ή σκέτο το κοτσάνι στο ποτήρι (όλο το κοτσάνι, ίσως και να τον χτυπήσεις ελαφρά, στην Κούβα έτσι το κάνουν, πάει τέλειωσε.)  Όταν μια φίλη σου είναι ακουμπισμένη σε μια γωνία για να στηρίζεται. Βασικά όμως, όταν στις 5 το πρωί που κόβεται ξαφνικα το ρέυμα, αντι να πατε σπιτια σας κάνετε κύκλο γυρω από ένα κερί και τραγουδάτε. Και βαράτε τους τεντζερέδες τα πηρούνια και τα ποτήρια ρυθμικά. Και οταν φευγεις, το παρτυ συνεχίζεται. Κι οταν την άλλη μέρα συναντάς μια γνωστή φατσα στο δρόμο, σε ρωτάει, “εσύ, τι κοπανούσες χθες το βράδυ; κατι κοπανούσες”. Θυμάσαι τον Θάνο που έλεγε κοροϊδευτικά, «Μυτιλήνη το κέντρο του κόσμου». Θάνο! μην το γελάς.  

Ήθελα να γυρίσω, να συμμαζευτώ, να πάθω μια μικρή φθινοπωρινή κατάθλιψη και να κλειστώ στο σπίτι για δουλειά, να βγάλω επιτέλους τα μάτια μου πάνω στην οθόνη. Ίσως κανέναν περίπατο με την Ευδοκία, που λατρεύει τα σπορ. Να κάνω κρύα φθινοπωρινά μπάνια στη θάλασσα, και να τρέχουμε μετά με την Ε. πάνω κάτω στην έρημη παραλία πετώντας τα βρεμένα μαγιό και ουρλιάζοντας από το κρύο. Να ζηλεύουμε τους συνταξιούχους -και τη Λώρη- που κάνουν όλο το χειμώνα και δεν το κάνουν θέμα.

Αλλά τα πάρτι μου την είχανε στημένη. Κάθε μέρα κι από ένα, σπίτια γεμάτα συμπαθητικά άτομα, αφοσιωμένους ντι τζει, πατώματα για χορό. Και οι μέρες 

είναι ζεστές και θέλω να τις περνάω στη θάλασσα, όχι στην οθόνη. Σημερα έκανα οπως ο Μάριος, εκλεισα παντζούρια και κουρτίνες, για να μην ξέρω οτι έξω ειναι καλοκαίρι. Δέκα ώρες συνεχόμενου διαυγούς γραψίματος, ενος κειμένου. Θάνο, πώς καταφέρνετε να δουλεύετε στην Κρήτη;

οι συντελεστές της ταινίας ΤΙ ΕΙΝ’ ΑΥΤΟ;

Για το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δραμας εγραψα στην ATHENS VOICE. Το κείμενο βγήκε με διαφορετική φωτογραφία, επειδη κάτι που ζήτησα δεν έφτασαν ποτέ.  Πολύ κοτλέ στα πατώματα. Διαβαστε εδώ.     

Πάρτε και τη λιστα με τις αγαπημενες μου μικρου μήκους, αλλα να σημειωθει οτι δεν τις έχω δει ολες -  ολες οσες παιχτηκαν στο φεστιβαλ εννοώ. Αυτες που προτεινω (καθώς και καμιά εβδομήντα ακόμα) τις εχω δει. Στη λίστα βοήθησαν οι σκηνοθέτες φίλοι Στελιος και Εφη.

Teeth (UK), Son (UK) , Baggage Claim (Ισπανία),  Sniffer, Kwizz  

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ -  Πυραμίδα , Το πέρασμα, Τζίνα Ντοστογιέφσκι,  Σπιναλόγκα, Double Date, Κιμων και Λούσυ, Τι ειν’ αυτο;

Οσον αφορά τη μαμα του Θανάση, τώρα, η μαμα δεν. Και θυμήθηκα εναν συγγραφέα που  μου έλεγε, αν γράψεις ποτέ αληθινο στόρυ μη γράψεις το τέλος, γιατί θα συμβεί! Ειναι σα να προκαλείς την ΄τυχη σου. Και να σκεφτείς ότι τον έιχα κατηγορήσει για ροπή στη μεταφυσική τότε. χμμ.