loodepunk

 είμαι κρυμμένη πίσω απο τον Νικο Ζωιόπουλο, ηθοποιό και λάτρη των λασπόλουτρων που κρατάει ένα κουλούρι με ταχίνι. Διπλα η Ζωη κρατάει ένα ποτήρι κονιάκ, το άλλο χιτ του φεστιβάλ

Πρεπει να διαβάσω το ωροσκόπιό μου. Δεν εχω θερμοσίφωνο, αυτοκίνητο, ιντερνετ, και εσπασα το μεσημέρι και εναν τεράστιο καθρέφτη. Φακ. Μετά δε μπορουσα να στείλω τις φωτο σε ενα περιοδικό που τις περίμενε, και μετά ειχα ενα ασχημο βάιμπ, και μετά…

Ευτυχως εχω τα κλειδιά απο το σπίτι του Θανάση, που μενει κυριως χμ στο εξωτερικό επειδη παντρεύτηκε. Το σπίτι του Θανάση έχει θερμοσίφωνο και DSL. Α, ο Θανασης εχει και αυτοκίνητο. Θα πάω να το ζητήσω! Λες η μαμά του Θαναση να με πλακώσει στις μπουνιές; (Το πολύ πολύ να με πλακώσει στις σπανακόπιτες)

Χθες για να πάω σπίτι μου διέσχισα στις τρεις π.μ. τη βιομηχανική ζώνη που βρισκεται ανάμεσα στο σπίτι μου και στο σπίτι του Θανάση.  Εκεί που δεν είχε καθόλου φώτα και κανένα διερχόμενο αυτοκίνητο μ’ έπιασε μια αγωνία και άρχισα να τρέχω.

 Ά, ναι. Οταν γύρισα απο το φεστ Δραμας δεν ήθελα να βγω για ούζα, δεν ήθελα να πάω για μπάνιο, το μονο που ηθελα ηταν να γράψω ένα κείμενο για το φεστιβάλ ταινιών Δράμας. Το εγραψα πρωτα και μετα εψαξα πού θα το δώσω, πράγμα εντελώς ανάποδο βέβαια. (βρήκα όμως)

Λοιπόν, ωραίο το σπίτι του Θανάση. Αναρωτιέμαι αν έχει τιποτα για φαί στο ψυγείο.

Βρήκα κατι δημητριακά με σταφίδες, απο σιτάρι, μπλιαχ. Τα 2 αδεια σπίτια που φιλοξενήθηκα στη Θεσνίκη είχαν πιο συναρπαστικά ψυγεία: φυστίκια, σοκολατάκια, πίτες, ψωμιά -το ένα είχε αρκετές προμήθειες για εναν επερχόμενο πόλεμο ή μια μικρή πυρηνική καταστροφή. 

 Ο Ιούνιος ήταν ο μήνας των επαγγελματικών λαθών. Ο Ιούλιος ήταν μήνας γραψίματος και φιλοξενίας -το σπίτι γέμισε κόσμο. Ο Αύγουστος ήταν μήνας goodbye, πάρτι και συγκινητικών στιγμών. Έφυγαν /μετακόμισαν δηλαδή πέντε φίλοι, και ποιος έμεινε στην προκυμαία να κουνάει το μαντήλι, να τους πηγαίνει μέχρι το πλοίο και να παραλαμβάνει το ποδήλατο/τραπεζάκι /μαξιλάρι που άφησαν πίσω;

Ο Σεπτέμβρης ήταν ο μήνας του φεστιβάλ Δράμας. Μια μέρα μπήκα σ’ ένα αεροπλάνο, σαν την Τζόαν Καριγκτον, που λέει και ο Θανάσης X, και πέταξα προς Θεσνίκη. Εκεί κατάλαβα ότι  είναι περίεργο να περνάς ολόκληρο καλοκαίρι σ’ ένα νησί. Ότι η Θεσνικη ήταν γεμάτη καταπληκτικά φαγητά/μπαρ/σινεμά και σέξυ διαμερίσματα προς ενοικίαση, όπως παρατήρησε ο Ανδρόνικος, που μόλις επαναπατρίστηκε. Η Αυγουστίνα όμως, που μένει στο πιο ωραίο διαμέρισμα της Θεσνίκης απέναντι από το φεστιβάλ κινηματογράφου, πάνω στην παραλιακή  Λεωφόρο Νίκης –που θα μπαζωθεί για να γίνει αούτομπαν, ήμαρτον–  την αποκαλεί ακόμα Βαλκανιούπολη και λέει ότι μόνο η Αθήνα είναι πόλη στην Ελλάδα, κι εξάλλου τα δεδομένα της Γκρηνπις λένε ότι έχει την ίδια ρύπανση με τη Θεσνίκη. Χμ. (Ο Σεπτέμβρης, εκτός από μήνας του φεστιβάλ ταινιών Δράμας, είναι και  μήνας επιλογής πόλης.)

Μετά τα ηθικοπλαστικά (φωτιές, πείνα, αφρική, χολέρα, εθελοντές, μη κυβερνητικές οργανώσεις) πάρτε και λίγο παρτυ. Ηταν παρτυ Χελόου Άφρικα, γεγονος που καταλαβαινουμε απο το ότι ολοι σχεδον οι άντρες φοράνε παρεό. Αλλα ας μη δημοσιεύσουμε τις εξαιρετικά ενοχοποιητικές φωτογραφίες και βίντεο. Ωχ, δε βαριέσαι, ας τις δημοσιεύσουμε!

Η διαφημιστικη των βιβλιων μου φωτό δεν ήταν δική μου ιδέα. Για την ακρίβεια, δεν τη θυμάμαι καν αυτή τη φάση…

[ΤΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟ BLOG. ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗ ΝΤΙΣΚΟΛΑΤΑ ΟΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ  ΤΙΣ ΚΩΛΟΕΚΣΤΡΑΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ]

Ο Πάνος λέει ότι όταν ένας άνθρωπος καίγεται ακούει το ίδιο του το λίπος που βράζει. Η μήπως το σωστό ρήμα είναι ‘τηγανίζεται’; Αυτό η ο πόνος είναι το χειρότερο? Ο Θάνος λέει ότι ένας φίλος του πυροσβέστης γύρισε αυτοβούλως στην Πάτρα διακόπτοντας τις διακοπές του, και πήγε και παρουσιάστηκε και δεν του έδωσαν ακόμα, εδώ και μέρες, ΤΙΠΟΤΑ να κάνει.
Τα δέντρα δεν ξέρουμε πώς αισθάνονται όταν καίγονται, εγώ πάντως ξέρω πώς αισθάνομαι, σαν τον Ιντεφίξ. Τσαντίζομαι, γρυλίζω και θέλω να δαγκώσω όταν αυτό συμβαίνει. Δεν είχα ποτέ ιδιέταιρο κόλλημα με την αισθητική απόλαυση που προσφέρει ένα δάσος, ένα βουνό, ένα κουτσοχώρι. Είμαι κολλημένη με τη θάλασσα, όχι με τα βουνά, αλλά παρόλα αυτά γουστάρω το δάσος και τον καθαρό αέρα, κατανοώ την ανάγκη της ύπαρξης τους όπως οποιοσδήποτε στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος. Πράγματα που δεν είναι πια αυτονόητα. Όλοι ξέραμε όταν καιγόταν η Θάσος απέναντι ότι αυτό είναι φριχτό που συμβαίνει. Ότι οι φλόγες και η στάχτη στα μπαλκόνια μας έρχονταν κατευθείαν από την κόλαση. Αυτοί οι μαλάκες που βάζουν φωτιές γιατί δεν το ξέρουν? Δεν υπάρχει άλλος λαός που καίει την ίδια του τη χώρα. Είμαστε κάφροι, γκάγκαροι, ακούλτουροι και σε λίγο θα γίνουμε και γύφτοι, γιατί δε θα έχουμε πια πού να πάμε. Οι ίδιοι κάφροι που πετάνε από το αυτοκίνητο τα σκουπίδια, που βρομίζουν και στήνουν τις πλαστικές καρέκλες τους στην παραλία, αυτοί είναι που βάζουν τις φωτιές, πρόκειται ακριβώς για την ίδια εγωκεντρική σκυλάδικη αδιαφορία. Όταν μας κατακλύσουν τα κύματα των μεταναστών από τις χώρες που βουλιάζουν (εξαιτίας μας), τις χώρες που πεινάνε (εξαιτίας μας) δεν θα έχουμε πια από πού να τους διώξουμε. Θα χρειαστεί να πνίγουμε πλέον όλους τους μετανάστες (που εμείς τεχνηέντως δημιουργήσαμε – ενώ τώρα πνίγουμε μόνο λίγους, όσους δηλαδή δεν χρειαζόμαστε για μαύρη, φτηνά αμειβόμενη εργασία). Θα χρειαστεί να ζούμε σε γυάλινους θόλους, στα χειρότερα φουτουριστικά σενάρια των αγαπημένων μας κόμικς.

Υπάρχει κανείς που διαφωνεί ότι φταίει ο δυτικός πολιτισμός για όλα? Για την πείνα στην Αφρική, για τις κλιματολογικές αλλαγές, για τους καρκίνους, για τους μετανάστες; Η λέξη ‘λαθρομετανάστης’ παρεμπιπτόντως δεν ισχύει, δεν την αποδεχόμαστε, διότι η ανθρώπινη ζωή δεν είναι λαθραία. Μετανάστες στην ίδια τους τη χώρα και οι Πελοποννήσιοι, χάσανε ζώα, κτήματα, σπίτια επειδή διάφορα ασυνείδητα κομματόσκυλα χρησιμοποιούν τις πυρκαγιές για συλλογή ψήφων ή για αύξηση γηπέδων γκολφ. Τι θα τα κάνουνε τα καμένα? Γήπεδα γκολφ όπου διάφοροι ξενέρωτοι ηλίθιοι θα επιδεικνύονται μεταξύ τους.  Δρόμους. Βίλες. Ήμαρτον. Αν γίνει έστω και ένα σκατογήπεδο γκολφ στα καμένα θα πρέπει να γίνει πόλεμος. Να βγούμε στους δρόμους με τις καραμπίνες. Πού είναι η δεκαεφτά Νοέμβρη? Αυτή θα ήξερε τι να κάνει. Εγώ θέλω μόνο να γαβγίζω.

(Οι γύφτοι πάντως είναι οικολογικοί και μίνιμαλ)

Επειδή ο Νίκος Κ. είχε όρεξη να μου συνδέσει ένα μπλογκ με το site, να δημιουργήσει δηλαδή μια πιο στενή σχέση μεταξύ site kai blog, και επειδή βρίσκω κακόγουστα τα σχέδια του blogger, να ‘μαστε. Καινούριο διαμέρισμα. Και θέλει δουλειά.Κι εγώ έχω δουλειά που δεν την κάνω. Διότι είμαι στα τσατ, στα μπαρ, στις θάλασσες, στις αμμουδιές, στον κόσμο μου.

Τέλος πάντων ο Νίκος Κ. έχει συνήθως δίκιο. Τι άλλο έχει; Κόλλημα με την Τορι Αμος και τις Cocorosie και ταλέντο αφού έφτιαξε το εξώφυλλο του Χάπι Λου-και θα φτιάξει μάλλον και του επόμενου βιβλίου μου. Αν ποτέ το τελειώσω. Αν ακούει κανένας άγιος θα εκτιμούσα κάποια βοήθεια μεταφυσικού χαρακτήρα.

Ο Νίκος Κ. έφτιαξε και το site. Xo xo, δεν του αρέσει να το λέω αυτό, διότι δεν τρελαίνεται για το site, είναι προς το δικό μου γούστο περισσότερο. Που δεν διαφέρει τρομερά από το δικό του. Τεσπα, ο Νίκος Κ φτιάχνει super site για πλάκα, αν και το δικό μου το εγκατέλειψε μετά από μια διαφωνία που είχαμε εμ στα τσατ. Apparently, τα τσατ είναι χώρος δημιουργίας και καταστροφής ανθρώπινων σχέσεων, και όποιος διαφωνεί χρειάζεται ψυχιατρική παρακολούθηση.

Δεν ξέρω καν το όνομα του Νίκου Κ. Αυτό τι σας λέει; Φτιάχνει όμως σάιτ που καίει.