Εκείνη στη Μυτιλήνη, εγώ εδώ στο γραφείο. «Περί τίνος πρόκειται το καινούριο σου βιβλίο;» την ρωτώ. «Είναι ένα βιβλίο όπου οι ήρωες πετάνε τις ανασφάλειές τους ο ένας στον άλλο σαν κατσαρόλες», μου απάντά.

Το Όλα τα μήλα, όπως είχες πει ασχολείται με την αγωνία των επιθυμιών και τους περιορισμούς του ανθρώπινου χαρακτήρα. Γιατί περιορίζουμε τον χαρακτήρα μας;

Έτσι μάθαμε, έτσι το συνεχίζουμε. «Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αντίγραφα των γονιών τους. Λίγοι θέλουν να γίνουν οι εαυτοί τους – και κάνουν ψυχοθεραπεία»: από το ‘Σχεδόν Σούπερ’. Ακόμα κι αν βάψω το μαλλί ξανθό για να διαφοροποιηθώ από τη μάνα μου, θα ξυπνάει μέσα μου σε ανύποπτες στιγμές και θα με βάζει να πλένω τα πιάτα με συγκεκριμένο τρόπο.
Στο ‘Όλα τα μήλα’, η ηρωίδα εγκλωβίζεται και στον φόβο της για τον άγνωστο. Πού θα τη βγάλει; Μήπως χωρίς καναπέ;

Γιατί δεν είμαστε τολμηροί και εκείνο που μένει σαν απολογισμός είναι μια σωρεία από απραγματοποίητα όνειρα;

Πολλά όνειρα δεν είναι αληθινά όνειρα. Είναι κάτι που βρίσκουμε για να κλαφτούμε. Φταίνε και οι εξωπραγματικές χολιγουντιανές μηντιακές ζωές -αλλά τα ναρκωτικά και οι παρτούζες είναι επικίνδυνα.
Η γιαγιά μου δεν είχε απραγματοποίητα όνειρα. Εγώ που είχα πάθος με τη λογοτεχνία πραγματοποίησα μέρος του όνειρου αυτού, η γιαγιά μου όμως έζησε ευτυχισμένη μετρημένη ζωή συζύγου-μαμάς. Ποιος μπορεί να πει ότι εγώ πραγματώθηκα περισσότερο;

Γιατί φοβόμαστε λες να αλλάξουμε;

Γιατί αν αλλάξω εγώ θα αλλάξω τα πάντα: θα παραιτηθώ, θα κόψω το μαλλί. Οι αλλαγές κοστίζουν αίμα. Οι άνθρωποι αλλάζουν δύσκολα και μόνο όταν το θέλουν οι ίδιοι. Η ηρωίδα του ‘Όλα τα μήλα’ είναι κατατρομαγμένη μπροστά στην απειλή του έρωτα, που αναγκαστικά θα την αλλάξει.

Δεν είναι μια μεγάλη ψευδαίσθηση η ασφάλεια;

Όλα ψευδαίσθηση είναι. Και η εντύπωση ότι κάτι έχουμε καβατζώσει. Αναρωτιέμαι αν οι φίλοι που έχουν παιδί και τραπέζι πινγκ πονγκ έχουν κάτι παραπάνω. Νιώθουν πιο περιφρουρημένοι από αντικείμενα και ανθρώπους, αλλά για πόσο; θα ‘θελα κι εγώ πινγκ πονγκ, αλλά δεν ξέρω πόσο θα μου άλλαζε τη ζωή. Τελικά, ποια είναι η περιουσία μας; Τα παιδιά; Η οικογένεια; Όσοι φτιάχνουν δική τους απορροφιούνται σ’ αυτό το ζεστό κουκούλι. Οι φίλοι; (Ναι, οι φίλοι!) Ίσως κάποιου είδους εσωτερική ασφάλεια που κατακτάμε με δυσκολία σε βάθος χρόνου και μας ακολουθεί παντού.

Αφού όλα είναι άγνωστα γιατί δεν μαθαίνουμε να φλερτάρουμε με το άγνωστο;
Φλερτάρουμε με τον άγνωστο. (γέλια). Το ίδιο είναι.

Τι είναι ο έρωτας;

Το να ζητάς αυτόν που λείπει, λέει ο Μπροχ. Ό,τι είναι δεδομένο τελικά το ξε-ερωτευόμαστε. Ο έρωτας είναι αρρώστια: το ‘μπορώ να περάσω καλά μόνον με αυτόν’, είναι ψύχωση. Βίαιο συναίσθημα, ίσως κακώς επιδιώκουμε να είμαστε στο έλεός του.

Γιατί γράφεις;

Είναι αυτό που κάνω καλύτερα στη ζωή, μαζί με τις κρέπες ροκφόρ-πορτοκάλι – με φτιάχνει μια φρεσκογραμμένη σελίδα που μου αρέσει στο τέλος. Γράφω ψυχαναγκαστικά, έχει συμβεί να σηκωθώ από το κρεβάτι και να γράφω με τον εραστή σύξυλο. Να βγω από τη θάλασσα λαχανιασμένη για να σημειώσω στο κινητό μου.

Μετά το Χάπι-Λου πολλοί σε χαρακτήρισαν την εκπρόσωπο της γενιας Χ στην Ελλαδα. Πως σου φαίνεται αυτό;

Υπέροχο. Ευχαρίστως το φοράω. Ποιος δεν θέλει να τον συγκρίνουν με τον Ντάγκλας Κάπλαντ; Και τον Ίρβιν Γουέλς;

Τι ονειρεύεσαι τα βράδια;

Τον ύπνο. Τον προσκαλώ να έρθει να με πάρει, τον φαντάζομαι, αλλά είναι όπως το κατούρημα: όταν το προσπαθείς δε συμβαίνει.

Τι ονειρεύεσαι τη μέρα;

Έναν αποστασιοποιημένο, κατά την ινδουιστική έννοια, εαυτό μου. Και είναι συνήθως ξυπόλητος στα βράχια.

Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου;

Διάφανη – ό,τι σκέφτομαι φαίνεται στη φάτσα μου. Συναισθηματική, λίγο λογική, καθυστερημένη στα ραντεβού, αναποφάσιστη. Άυπνη και γοητευμένη συχνά, αδιάφορη προς ναρκωτικά και αλκοόλ, το φαγητό είναι το ναρκωτικό της επιλογής μου. Παρασυρτική, παράφορη συχνά.

Αυτό το χιούμορ που διαθέτεις τί το τροφοδοτεί;

Η ζωή. Όσοι γελάνε μ’ αυτό: οι διάφοροι αποδέκτες του.

Τι σου αρέσει στην πραγματικότητα και τι σε κάνει να δραπετεύεις από αυτή;

Μου αρέσουν οι συγκινήσεις κάθε θετικής μορφής. Χθες είδα τη θάλασσα στο αεροδρόμιο Μυτιλήνης και ήθελα να βουτήξω κατευθείαν. (Βούτηξα).
Η αδιαφορία των άλλων με κάνει να θέλω να βυθιστώ σε ένα βιβλίο ή σε μια τούρτα για ώρες. Κάτι που έκανα συστηματικά μικρή: έβγαλα το λύκειο βυθισμένη στο ψυγείο και στα βιβλία της γιαγιάς. Η φοβερή αυτή γιαγιά αυτή παίζει στο ‘Όλα τα μήλα’.

Με ποιόν μοιράζεσαι τα μυστικά σου;

Με φίλους. Μιλάω πολύ και τελικά τα ξεφουρνίζω όλα κι εκεί που δεν πρέπει. Χρειάζομαι να μοιραστώ λεπτομέρειες, να αναλύσω. Δεν έχω τελικά μυστικά.

Τι θέλει τελικά ο άνθρωπος για να περνάει καλά;

Παθιασμένα φιλιά διαρκείας. Ζεστασιά, κλιματική και εσωτερική. Την ψευδαίσθηση ενός στόχου προς τον οποίο κινείται με οποιαδήποτε ταχύτητα. Αντίδραση στις δράσεις του. Μαγευτική μουσική. Να τον θέλουν. Υγεία των πολύ προσφιλών. Την αίσθηση ότι υπάρχει στη ζωή κάποια δικαιοσύνη.

Μίλα μου λίγο για Όλα τα μήλα…

Είναι το πιο ‘στενό’ βιβλίο μου, με την έννοια του εστιασμένου. Έρωτας και φόβος. Μια αντεστραμμένη ιστορία καταραμένου πάθους, όπου ‘αποδομούνται οι αρχές της σαρκικής έλξης με σάτιρα και αντικομφορμισμό’. Οι ήρωες παραδέρνουν ολο ανασφάλεια σε μια κλειστοφοβική πόλη.

το σπίτι μου στην Αθήνα

Dear Freitag I am getting a tan
From searching for you in the sun
For two hours sans sunscreen
In every large or small garbage bin
People begin to stare
Think i am a scavenger

Cause they told me they threw you in there
To asphyxiate without air
After taking the valuable stuff
Touch-screen mobile and the cards
Things as important as
A handkerchief on Mars

They snatched you away from me
My green eyed color tv
And they fitted you into a bin
And they littered you with tin
And threw other stuff on your head
I hope that didn’t hurt

—–
In my new flat you lived for a week
When I moved out of the place of the geek
My Freitag I feel so prone
I wish you would come back home
Knock on the door like a cat
Who has naturally found her way back

I ‘d pour you a glass of sweet wine
Considered the instance of fine
But although you ‘re only thirteen
You are probably lying in a bin
To be your eternal home
Recycled darling be strong

Men will be looking at you
In ways you cannot undo
When you are wearing this shoe
I curse the thief who
Stole it out of the blue

Paper-white glossy and oh hoo
I thank Dona Karan who
Designed this space cute shoe
For which I would pay twice
For the discount price

It makes me look tall
and lithe
when I walk down the hall
And then
[That’s not all]

Makes me look taller than
Taller shoes do
makes me look cuter than
Cuter shoes do
makes me look more elegant than
Elegant girls
It makes me look like
Myself – not you

50 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Συνήθως λυώνω τον κώλο μου στις αίθουσες, αλλά φέτος είδα λίγες ταινίες και πολλούς φίλους. Συνήθως δεν βλέπω καν τους εξωφεστιβαλικούς σαλονικιούς: είμαι καθηλωμένη στις ταινίες και στους εντός φεστιβάλ καφέδες.

Φετος όμως, οι καλύτερες στιγμές ήταν εκτός.  Όταν στο μπαρ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ, είδα Αλκη και Αλ. μαζί μετά από καιρό, όταν ένα βράδυ στο κάπως ξενέρωτο Βέρντι της Σβώλου μαζευτήκαμε σε μισό τετραγωνικό η Μαρια , ο Θάνος που ειχα να δω χρονια, και η μαμά μου, που κατέφθασε αποφασισμένη απο Καβάλα. Παλιρροικό γέλιο, αγαπησιάρικα όλα.  Οταν ειδα την Θεία Χρυσάνθη, που ειναι στην ουσια γιαγιά, με την Αννούλα που ειναι στην ουσια θεία, στο γιαγιαδέ σπίτι της Ιουλιανού όπου ειχα κανει εναν χρόνο φοιτήτρια.  Άι λαβ συγγενείς.

Είδα ΝΑΝΟΥΣ λάιβ στη σκηνή, πριν τους dead moon, και εξηγούσα μετά στον Πολιτάκη, που τον βλέπω σε οποια συναυλια πηγαινω, Αθήνα ή Θεσσαλονίκη αδιάφορο,  ‘εγώ ήρθα για το support’.  Οι Νάνοι ήταν αυτη τη φορά λιγότερο αβαν γκαρντ, too γκαράζ-  ένεκα η περίστασις.

Οι dead moon, τώρα, τρομάζανε κόσμο. Νομίζω οτι η γκόμενα τα έχει με τον δεξιά, είπα, αφού τους φαντάστηκα να κάνουν ο ένας στον άλλον γκριμάτσες στο πρωινό, να scare the shit out of each other στο χολ, να ουρλιάζουν πάνκικα ‘γιατί δεν έχει χαρτί υγείας στο μπάνιο;’ ‘ Ειναι παντρεμένοι, ειπε ο Πάνος Νάνος, και ειναι εξήντα χρονών.’ Ουάου.  Άντεξα δέκα τραγούδια.

Από τον Μύλο στο Ολύμπιον, στο πάρτυ απονομής, όπου βουνά απο μπαλάκια μοτσαρέλας (nice) και σνιτσελάκια αμφίβολης ποιότητας, περιφέρονταν τρομοκρατημένα ανάμεσα σε υπερστυλάτους καλεσμένους. Το dress code ήταν λιτλ μπλακ ντρες, κι εγώ ήμουν ντυμένη για τσάι με μαμά πριν συναυλία garage-punk. Who cares though, δεν περιμένει κανεις απο μενα να ντύνομαι ανάλογα με την περίσταση -ή να φέρομαι ανάλογα με την περίσταση, άρα χόρεψα ασύστολα ανάμεσα σε σακάκια και λιτλ μπλακ ντρέσες που έκαναν ευγενικές συζητήσεις μεταξύ των. Λίγη παρμεζάνα πριν το ταξί και μετά κλειδώθηκα απ’ έξω -και ο κλειδαράς αφού εκανε ενα κλατς στην εξώπορτα και μια τρύπα με μπλακ εν ντέκερ στην εσώπορτα του ξένου ανθρώπου, μου ζήτησε 100 ευρώ.

Η ευγενική φιλοξενία του Βορρά.

[συνεχίζεται]

Βλέπω ψυχαναγκαστικά HEIMAT. H μόνη περίπτωση να μην το δω, είναι να χρωστάω ένα κείμενο και να πρέπει να το παραδώσω ή να βρίσκομαι σε συναυλία ή να έχει έρθει επίσκεψη ο αδερφός μου απο την Αμερική. Για ολα φταίει η Αντζελα Δημητρακάκη που ενα βραδυ στο παλαιοντολογικό μπαρ GALAXY μου το εκθείασε χοντρά.  Εβαλα να κατεβαίνει, και οταν ο δευτερος κύκλος ψήθηκε, ουάου. Ειναι αυτοι οι φοβεροί ηθοποιοί, το στησιμο, η ατμόσφαιρα, το σενάριο με τους τρελλά δημιουργικούς μουσικούς που νομιζουν οτι κατι κανουν – επειδή κάτι κάνουν.  Και όλοι μισούν τους γονείς τους -το σημειο αφετηριας των καλλιτεχνων, γενικά.

Είναι η μουσική του Nikos Mamangakis, για τον οποίο δεν είχα ιδέα, αλλα μου λένε οτι έχει φτιάξει μουσική ακόμα και για κάτι Β-μούβις.

Ειναι αυτές οι ατάκες που ξεστομίζουν χωρις να φαίνονται γελοίοι.  IF IT AIN’T BAD IT AIN’T LIEBE.  Ναι, κι αυτοί νιαουρίζουν στα Γερμανικά αλλα με κάτι φωνές…  Ένα HEIMAT με κραταει ζεστή τις κρυες νυχτες του χειμώνα. Ο Κ. λεει οτι ειναι πολύ εγκεφαλικό για να ειναι χαλαρωτικό. Well,  If it ain’t bad, it ain’t liebe.

Τα βλέπω αργά αργά για να κρατήσουν. Ειμαι στο 8 τώρα, ουφ,  έζησε η Κλαρίσα.  Νομίζω θα περιμένουμε το τέλος αυτού του κύκλου για να το κάνουν επιτέλους με τον Χέρμαν.

Eιλικρινά δεν ξέρω πώς βρέθηκαν οι Ινστρουζέντε Νοιεμπάουντεν στην επιφάνεια εργασίας μου, φαντάζομαι ότι κάποιος τους τοποθέτησε στα μουλωχτά στο φλασάκι μου.

Νιαουριζουν στα γερμανικά. Μερικά ειν’ αγγλικα και τα καταλαβαινω. Silence is sexy, but your silence is not sexy at all. Αυτός ο στίχος μ’ αρέσει. Αλλά αυτη τη στιγμή, παραείναι  πειραματικοι για μένα. Εμένα δώσε μου ενα FRANTIC FIVE, ενα Τζοι Ντιβίζιον ενα Divine Comedy, εναν ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟ ΒΗΤΑ , ένα όποιο garage και είμαι καλά.  Τώρα αυτό το πράμα, και στα Γερμανικά μάλιστα…

Κι όμως έχω ακόμα το φλάιερ απο τη συναυλία τους καπου τριγύρω στο φεστιβάλ Θεσνικης πριν λίγα χρόνια, καθως η Ειρηνη προσπαθούσε να με παρασύρει κάπου έξω από τη Θεσ/νικη προς Χαλκιδική οπου επαιζαν – αλλά εγώ δεν.

Είδαμε όμως, τζάμπα, τον Ρουντι Προτρούντι εκείνες τις μέρες,  που μας την έσπασε κιολας και δε μας αρεσουν πια οι FUZZTONES. Οι τεράστιοι, μαλλιαδες easy riders σεκιουριταδες μας ειχαν πάντως αφήσει να περάσουμε τότε. Αφού καθίσαμε και τους κοιτουσαμε με αθώο βλέμμα για λίγο, και μετα ρωτήσαμε χαριτωμένα, τι παίζει εδω; να δούμε; Μας είπαν, Χο χο, περάστε κι αμα αντέξετε… Χο χο, μπηκαμε μεσα και το ανακοινώσαμε στους φιλους μας που ειχαν πληρωσει μια μικρή περιουσια για τα εισιτήρια τους, μια και ήταν  πάνω από δέκα άτομα. Χαζογκόμενες, είπαν, τι περιμένεις… ότι θέλουν κάνουν. Οι χαζογκόμενες δεν ξέρουν τους FUZZTONES, είπαμε, εμείς όμως τους ξέρουμε. Μετά όμως κοιτάξαμε τις κιθαρίστριες του SUPPORT, που χορεύανε ημίγυμνες και κιτς και ξανθιές και είχες την εντύπωση ότι είχαν έρθει από ένα κωλοχωρι του ΤΕΧΑΣ που είναι ακόμα στο 1942. Και μάλλον είχαν έρθει από ένα κωλοχώρι του Τεξας. Από τότε, δεν ξέρω γιατί, οι easy riders με αφήνουν να περνάω στις συναυλίες, παρότι δεν είναι πάντα οι ίδιοι!

“Mela – mela mela mela melancholia. oumpba nten stope feit. Nicht!” Κλείνω τους ΙΝΣΤΡΟΥΖΕΝΤΕ και βάζω Ξάξακες ΤΩΡΑ. Μόντε Κάρλο.

Εδώ και λίγες ώρες ειμαι μελος μιας πολιτιστικής ομάδας με αδυναμία στο σινεμά, που λεγεται Μαναμανά! το όνομα το βρήκε ο Στέλιος- από που άραγε του κατέβηκε στο κεφάλι; Σημερα μου βαρεσανε στο άσχετο το θυροτηλέφωνο, και τι μου είπανε τραγουδιστά;

Μαναμανά!

Το σέξι περιοδικάκι στο οποίο διατηρουσα στήλη (το διήγημα του τέλους) δεν θα ξανακυκλοφορήσει στα μπαρ και βιβλιοπωλεία στα οποία σύχναζε. Αποφασίστηκε απο χμ, ψηλα, να μην. Το τεύχος φτιάχτηκε, γράφτηκε, βάφτηκε, μεταφράστηκε και μετά… κόπηκε. Τα PDF  δε θα γίνουν μελάνι. Ο γραφίστας σκίζει τα πρασσινα μπλουζάκια του απο πίκρα, και η αρχισυντάκτρια αγοράζει ειδικά μαχαίρια για χαρακίρι.  Το τελευταίο (?) τευχος με το Γουορχολικό Εξώφυλλο Κέτσαπ, κυκλοφορεί ομως στο ίντερνετ, μπορειτε δηλαδή να το δείτε εδώ. Οπως ομως είπα Μάριε, ΑΛΛΟ το χαρτί και αλλο η οθόνη.

It ’s a pity, που θα ‘λεγε σε σπαστα Τζαμαικανά και η Τάνια Στέφενς.

Η Amy Winehouse  ζει ακόμα και φωτογραφίζεται γυμνή για αντικαρκινική εκστρατεία. Στο ιντερνετ υπαρχει site με στοιχήματα για το πότε θα πεθάνει. Οι περισσότερες πρόσφατες φωτογραφίες της την εδειχναν με μουτζουρωμένο ρίμελ και τρυπες εκει οπου πριν υπήρχαν δόντια. Αυτά παθαινει κανεις οταν παίρνει ηρωίνη μαζί με κρακ μαζί με Ice, δηλαδή crystal Meth.  Οταν τραγουδάς σαν την Εντιθ Πιαφ, ζεις και τη ζωή της Εντιθ Πιαφ. Μονο που η Εντιθ πεθανε στα 44, ενώ η Amy ειναι ακόμα 24 γαμώτο.

Αυτή είναι η καλύτερη διασκευή των ΝOUVELLE VAGUE, by far. Να είναι καλά οι DEad Kennedys, βεβαίως. Οταν το ανακάλυψα το ακουσα δέκα φορές σερί. Οσο για την ξανθιά φροιλάιν είναι τέλεια στο ρόλο.  Ε Θάνο?