loodepunk

Βλέπω ψυχαναγκαστικά HEIMAT. H μόνη περίπτωση να μην το δω, είναι να χρωστάω ένα κείμενο και να πρέπει να το παραδώσω ή να βρίσκομαι σε συναυλία ή να έχει έρθει επίσκεψη ο αδερφός μου απο την Αμερική. Για ολα φταίει η Αντζελα Δημητρακάκη που ενα βραδυ στο παλαιοντολογικό μπαρ GALAXY μου το εκθείασε χοντρά.  Εβαλα να κατεβαίνει, και οταν ο δευτερος κύκλος ψήθηκε, ουάου. Ειναι αυτοι οι φοβεροί ηθοποιοί, το στησιμο, η ατμόσφαιρα, το σενάριο με τους τρελλά δημιουργικούς μουσικούς που νομιζουν οτι κατι κανουν – επειδή κάτι κάνουν.  Και όλοι μισούν τους γονείς τους -το σημειο αφετηριας των καλλιτεχνων, γενικά.

Είναι η μουσική του Nikos Mamangakis, για τον οποίο δεν είχα ιδέα, αλλα μου λένε οτι έχει φτιάξει μουσική ακόμα και για κάτι Β-μούβις.

Ειναι αυτές οι ατάκες που ξεστομίζουν χωρις να φαίνονται γελοίοι.  IF IT AIN’T BAD IT AIN’T LIEBE.  Ναι, κι αυτοί νιαουρίζουν στα Γερμανικά αλλα με κάτι φωνές…  Ένα HEIMAT με κραταει ζεστή τις κρυες νυχτες του χειμώνα. Ο Κ. λεει οτι ειναι πολύ εγκεφαλικό για να ειναι χαλαρωτικό. Well,  If it ain’t bad, it ain’t liebe.

Τα βλέπω αργά αργά για να κρατήσουν. Ειμαι στο 8 τώρα, ουφ,  έζησε η Κλαρίσα.  Νομίζω θα περιμένουμε το τέλος αυτού του κύκλου για να το κάνουν επιτέλους με τον Χέρμαν.

Eιλικρινά δεν ξέρω πώς βρέθηκαν οι Ινστρουζέντε Νοιεμπάουντεν στην επιφάνεια εργασίας μου, φαντάζομαι ότι κάποιος τους τοποθέτησε στα μουλωχτά στο φλασάκι μου.

Νιαουριζουν στα γερμανικά. Μερικά ειν’ αγγλικα και τα καταλαβαινω. Silence is sexy, but your silence is not sexy at all. Αυτός ο στίχος μ’ αρέσει. Αλλά αυτη τη στιγμή, παραείναι  πειραματικοι για μένα. Εμένα δώσε μου ενα FRANTIC FIVE, ενα Τζοι Ντιβίζιον ενα Divine Comedy, εναν ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟ ΒΗΤΑ , ένα όποιο garage και είμαι καλά.  Τώρα αυτό το πράμα, και στα Γερμανικά μάλιστα…

Κι όμως έχω ακόμα το φλάιερ απο τη συναυλία τους καπου τριγύρω στο φεστιβάλ Θεσνικης πριν λίγα χρόνια, καθως η Ειρηνη προσπαθούσε να με παρασύρει κάπου έξω από τη Θεσ/νικη προς Χαλκιδική οπου επαιζαν – αλλά εγώ δεν.

Είδαμε όμως, τζάμπα, τον Ρουντι Προτρούντι εκείνες τις μέρες,  που μας την έσπασε κιολας και δε μας αρεσουν πια οι FUZZTONES. Οι τεράστιοι, μαλλιαδες easy riders σεκιουριταδες μας ειχαν πάντως αφήσει να περάσουμε τότε. Αφού καθίσαμε και τους κοιτουσαμε με αθώο βλέμμα για λίγο, και μετα ρωτήσαμε χαριτωμένα, τι παίζει εδω; να δούμε; Μας είπαν, Χο χο, περάστε κι αμα αντέξετε… Χο χο, μπηκαμε μεσα και το ανακοινώσαμε στους φιλους μας που ειχαν πληρωσει μια μικρή περιουσια για τα εισιτήρια τους, μια και ήταν  πάνω από δέκα άτομα. Χαζογκόμενες, είπαν, τι περιμένεις… ότι θέλουν κάνουν. Οι χαζογκόμενες δεν ξέρουν τους FUZZTONES, είπαμε, εμείς όμως τους ξέρουμε. Μετά όμως κοιτάξαμε τις κιθαρίστριες του SUPPORT, που χορεύανε ημίγυμνες και κιτς και ξανθιές και είχες την εντύπωση ότι είχαν έρθει από ένα κωλοχωρι του ΤΕΧΑΣ που είναι ακόμα στο 1942. Και μάλλον είχαν έρθει από ένα κωλοχώρι του Τεξας. Από τότε, δεν ξέρω γιατί, οι easy riders με αφήνουν να περνάω στις συναυλίες, παρότι δεν είναι πάντα οι ίδιοι!

“Mela – mela mela mela melancholia. oumpba nten stope feit. Nicht!” Κλείνω τους ΙΝΣΤΡΟΥΖΕΝΤΕ και βάζω Ξάξακες ΤΩΡΑ. Μόντε Κάρλο.