loodepunk

50 ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Συνήθως λυώνω τον κώλο μου στις αίθουσες, αλλά φέτος είδα λίγες ταινίες και πολλούς φίλους. Συνήθως δεν βλέπω καν τους εξωφεστιβαλικούς σαλονικιούς: είμαι καθηλωμένη στις ταινίες και στους εντός φεστιβάλ καφέδες.

Φετος όμως, οι καλύτερες στιγμές ήταν εκτός.  Όταν στο μπαρ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ, είδα Αλκη και Αλ. μαζί μετά από καιρό, όταν ένα βράδυ στο κάπως ξενέρωτο Βέρντι της Σβώλου μαζευτήκαμε σε μισό τετραγωνικό η Μαρια , ο Θάνος που ειχα να δω χρονια, και η μαμά μου, που κατέφθασε αποφασισμένη απο Καβάλα. Παλιρροικό γέλιο, αγαπησιάρικα όλα.  Οταν ειδα την Θεία Χρυσάνθη, που ειναι στην ουσια γιαγιά, με την Αννούλα που ειναι στην ουσια θεία, στο γιαγιαδέ σπίτι της Ιουλιανού όπου ειχα κανει εναν χρόνο φοιτήτρια.  Άι λαβ συγγενείς.

Είδα ΝΑΝΟΥΣ λάιβ στη σκηνή, πριν τους dead moon, και εξηγούσα μετά στον Πολιτάκη, που τον βλέπω σε οποια συναυλια πηγαινω, Αθήνα ή Θεσσαλονίκη αδιάφορο,  ‘εγώ ήρθα για το support’.  Οι Νάνοι ήταν αυτη τη φορά λιγότερο αβαν γκαρντ, too γκαράζ-  ένεκα η περίστασις.

Οι dead moon, τώρα, τρομάζανε κόσμο. Νομίζω οτι η γκόμενα τα έχει με τον δεξιά, είπα, αφού τους φαντάστηκα να κάνουν ο ένας στον άλλον γκριμάτσες στο πρωινό, να scare the shit out of each other στο χολ, να ουρλιάζουν πάνκικα ‘γιατί δεν έχει χαρτί υγείας στο μπάνιο;’ ‘ Ειναι παντρεμένοι, ειπε ο Πάνος Νάνος, και ειναι εξήντα χρονών.’ Ουάου.  Άντεξα δέκα τραγούδια.

Από τον Μύλο στο Ολύμπιον, στο πάρτυ απονομής, όπου βουνά απο μπαλάκια μοτσαρέλας (nice) και σνιτσελάκια αμφίβολης ποιότητας, περιφέρονταν τρομοκρατημένα ανάμεσα σε υπερστυλάτους καλεσμένους. Το dress code ήταν λιτλ μπλακ ντρες, κι εγώ ήμουν ντυμένη για τσάι με μαμά πριν συναυλία garage-punk. Who cares though, δεν περιμένει κανεις απο μενα να ντύνομαι ανάλογα με την περίσταση -ή να φέρομαι ανάλογα με την περίσταση, άρα χόρεψα ασύστολα ανάμεσα σε σακάκια και λιτλ μπλακ ντρέσες που έκαναν ευγενικές συζητήσεις μεταξύ των. Λίγη παρμεζάνα πριν το ταξί και μετά κλειδώθηκα απ’ έξω -και ο κλειδαράς αφού εκανε ενα κλατς στην εξώπορτα και μια τρύπα με μπλακ εν ντέκερ στην εσώπορτα του ξένου ανθρώπου, μου ζήτησε 100 ευρώ.

Η ευγενική φιλοξενία του Βορρά.

[συνεχίζεται]

Βλέπω ψυχαναγκαστικά HEIMAT. H μόνη περίπτωση να μην το δω, είναι να χρωστάω ένα κείμενο και να πρέπει να το παραδώσω ή να βρίσκομαι σε συναυλία ή να έχει έρθει επίσκεψη ο αδερφός μου απο την Αμερική. Για ολα φταίει η Αντζελα Δημητρακάκη που ενα βραδυ στο παλαιοντολογικό μπαρ GALAXY μου το εκθείασε χοντρά.  Εβαλα να κατεβαίνει, και οταν ο δευτερος κύκλος ψήθηκε, ουάου. Ειναι αυτοι οι φοβεροί ηθοποιοί, το στησιμο, η ατμόσφαιρα, το σενάριο με τους τρελλά δημιουργικούς μουσικούς που νομιζουν οτι κατι κανουν – επειδή κάτι κάνουν.  Και όλοι μισούν τους γονείς τους -το σημειο αφετηριας των καλλιτεχνων, γενικά.

Είναι η μουσική του Nikos Mamangakis, για τον οποίο δεν είχα ιδέα, αλλα μου λένε οτι έχει φτιάξει μουσική ακόμα και για κάτι Β-μούβις.

Ειναι αυτές οι ατάκες που ξεστομίζουν χωρις να φαίνονται γελοίοι.  IF IT AIN’T BAD IT AIN’T LIEBE.  Ναι, κι αυτοί νιαουρίζουν στα Γερμανικά αλλα με κάτι φωνές…  Ένα HEIMAT με κραταει ζεστή τις κρυες νυχτες του χειμώνα. Ο Κ. λεει οτι ειναι πολύ εγκεφαλικό για να ειναι χαλαρωτικό. Well,  If it ain’t bad, it ain’t liebe.

Τα βλέπω αργά αργά για να κρατήσουν. Ειμαι στο 8 τώρα, ουφ,  έζησε η Κλαρίσα.  Νομίζω θα περιμένουμε το τέλος αυτού του κύκλου για να το κάνουν επιτέλους με τον Χέρμαν.

Eιλικρινά δεν ξέρω πώς βρέθηκαν οι Ινστρουζέντε Νοιεμπάουντεν στην επιφάνεια εργασίας μου, φαντάζομαι ότι κάποιος τους τοποθέτησε στα μουλωχτά στο φλασάκι μου.

Νιαουριζουν στα γερμανικά. Μερικά ειν’ αγγλικα και τα καταλαβαινω. Silence is sexy, but your silence is not sexy at all. Αυτός ο στίχος μ’ αρέσει. Αλλά αυτη τη στιγμή, παραείναι  πειραματικοι για μένα. Εμένα δώσε μου ενα FRANTIC FIVE, ενα Τζοι Ντιβίζιον ενα Divine Comedy, εναν ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟ ΒΗΤΑ , ένα όποιο garage και είμαι καλά.  Τώρα αυτό το πράμα, και στα Γερμανικά μάλιστα…

Κι όμως έχω ακόμα το φλάιερ απο τη συναυλία τους καπου τριγύρω στο φεστιβάλ Θεσνικης πριν λίγα χρόνια, καθως η Ειρηνη προσπαθούσε να με παρασύρει κάπου έξω από τη Θεσ/νικη προς Χαλκιδική οπου επαιζαν – αλλά εγώ δεν.

Είδαμε όμως, τζάμπα, τον Ρουντι Προτρούντι εκείνες τις μέρες,  που μας την έσπασε κιολας και δε μας αρεσουν πια οι FUZZTONES. Οι τεράστιοι, μαλλιαδες easy riders σεκιουριταδες μας ειχαν πάντως αφήσει να περάσουμε τότε. Αφού καθίσαμε και τους κοιτουσαμε με αθώο βλέμμα για λίγο, και μετα ρωτήσαμε χαριτωμένα, τι παίζει εδω; να δούμε; Μας είπαν, Χο χο, περάστε κι αμα αντέξετε… Χο χο, μπηκαμε μεσα και το ανακοινώσαμε στους φιλους μας που ειχαν πληρωσει μια μικρή περιουσια για τα εισιτήρια τους, μια και ήταν  πάνω από δέκα άτομα. Χαζογκόμενες, είπαν, τι περιμένεις… ότι θέλουν κάνουν. Οι χαζογκόμενες δεν ξέρουν τους FUZZTONES, είπαμε, εμείς όμως τους ξέρουμε. Μετά όμως κοιτάξαμε τις κιθαρίστριες του SUPPORT, που χορεύανε ημίγυμνες και κιτς και ξανθιές και είχες την εντύπωση ότι είχαν έρθει από ένα κωλοχωρι του ΤΕΧΑΣ που είναι ακόμα στο 1942. Και μάλλον είχαν έρθει από ένα κωλοχώρι του Τεξας. Από τότε, δεν ξέρω γιατί, οι easy riders με αφήνουν να περνάω στις συναυλίες, παρότι δεν είναι πάντα οι ίδιοι!

“Mela – mela mela mela melancholia. oumpba nten stope feit. Nicht!” Κλείνω τους ΙΝΣΤΡΟΥΖΕΝΤΕ και βάζω Ξάξακες ΤΩΡΑ. Μόντε Κάρλο.

Εδώ και λίγες ώρες ειμαι μελος μιας πολιτιστικής ομάδας με αδυναμία στο σινεμά, που λεγεται Μαναμανά! το όνομα το βρήκε ο Στέλιος- από που άραγε του κατέβηκε στο κεφάλι; Σημερα μου βαρεσανε στο άσχετο το θυροτηλέφωνο, και τι μου είπανε τραγουδιστά;

Μαναμανά!

Το σέξι περιοδικάκι στο οποίο διατηρουσα στήλη (το διήγημα του τέλους) δεν θα ξανακυκλοφορήσει στα μπαρ και βιβλιοπωλεία στα οποία σύχναζε. Αποφασίστηκε απο χμ, ψηλα, να μην. Το τεύχος φτιάχτηκε, γράφτηκε, βάφτηκε, μεταφράστηκε και μετά… κόπηκε. Τα PDF  δε θα γίνουν μελάνι. Ο γραφίστας σκίζει τα πρασσινα μπλουζάκια του απο πίκρα, και η αρχισυντάκτρια αγοράζει ειδικά μαχαίρια για χαρακίρι.  Το τελευταίο (?) τευχος με το Γουορχολικό Εξώφυλλο Κέτσαπ, κυκλοφορεί ομως στο ίντερνετ, μπορειτε δηλαδή να το δείτε εδώ. Οπως ομως είπα Μάριε, ΑΛΛΟ το χαρτί και αλλο η οθόνη.

It ’s a pity, που θα ‘λεγε σε σπαστα Τζαμαικανά και η Τάνια Στέφενς.

Η Amy Winehouse  ζει ακόμα και φωτογραφίζεται γυμνή για αντικαρκινική εκστρατεία. Στο ιντερνετ υπαρχει site με στοιχήματα για το πότε θα πεθάνει. Οι περισσότερες πρόσφατες φωτογραφίες της την εδειχναν με μουτζουρωμένο ρίμελ και τρυπες εκει οπου πριν υπήρχαν δόντια. Αυτά παθαινει κανεις οταν παίρνει ηρωίνη μαζί με κρακ μαζί με Ice, δηλαδή crystal Meth.  Οταν τραγουδάς σαν την Εντιθ Πιαφ, ζεις και τη ζωή της Εντιθ Πιαφ. Μονο που η Εντιθ πεθανε στα 44, ενώ η Amy ειναι ακόμα 24 γαμώτο.

Αυτή είναι η καλύτερη διασκευή των ΝOUVELLE VAGUE, by far. Να είναι καλά οι DEad Kennedys, βεβαίως. Οταν το ανακάλυψα το ακουσα δέκα φορές σερί. Οσο για την ξανθιά φροιλάιν είναι τέλεια στο ρόλο.  Ε Θάνο?

Όλο το βράδυ η ελαφριά καταιγίδα πιτσιλούσε τα τζάμια, και ο ήλιος που βγήκε μόλις φαίνεται βαρετός. Λίγη καταιγίδα ακόμα παρακαλώ. Και χθες το βράδυ το αεροπλάνο κουνούσε τρομερά στην προσγείωση, πράγμα που βούλωσε τ’ αυτιά μου για ώρες. Η Θεσνίκη ήταν γιορτινή και φιλική, λόγω του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, χωρίς τα πάρτι του μεγάλου φεστιβάλ, αν εξαιρέσουμε το Σαντέ που ήταν σούπερ -παρόλα αυτά την κοπάνησα σχετικά νωρίς. Όσο για μένα, προτιμώ τη μυθοπλασία. Προτιμώ το παραμύθι πάντα, παντού, από το ρεαλισμό. Είδα ωστόσο διάφορα, με αγαπημένο τo ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ, Surfwise,  (με έναν ξεβράκωτο παππού που έζησε τέλεια ζωή στην αμμουδιά εγκαταλείποντας στάτους και ανέσεις και κάνοντας παιδιά και σερφ). Aτάκες του γιατρού παππού γκουρού “η ζωή μου άλλαξε μόλις ανακάλυψα το γλυφομούνι”, “η Αμερική πάει χάλια επειδή δεν ξέρουμε να γαμάμε”, “η ζωτικότητα είναι μια κατάσταση πέρα από την απουσία αρρώστιας, είναι μια κατάσταση ζωτικότητας και ευζωίας που επιτυγχάνεται με καθημερινή προσπάθεια, σωματική και ψυχική”
Άλλο: οι ΜΕΤΑΛΛΙΚΑ με κασκορσέ, να κάνουν ψυχανάλυση και να μαλώνουν μεταξύ τους -κατά γενική ομολογία υπέροχο, παρότι δε μ’ αρέσουν οι Μετάλικα -ή Αλκοχόλικα, όπως τους λένε-, και οι οποίοι παρεμπιπτόντως έχουν από μια σύζυγο και ένα πιτσιρίκι ο καθένας, στο οποίο μαθαίνουν ήδη πώς να κάνει headbanging.

 image- KENNETH MOYLE

ΡΟΖ ΜΕ ΜΙΑ ΟΜΕΛΕΤΑ ΣΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ είναι το τεύχος του περιοδικού ΠΙ που έχω στα χέρια μου. Είναι το πιο κομψό πολιτιστικό, παιδί της πολιτιστικής πρωτεύουσας Θες/νίκης και της Ντόγιας. Φιλοξενεί διήγημά μου με τίτλο ΚΟΡΙΤΣΙ ΚΑΙ ΑΓΟΡΙ ΡΙΓΕ - ρομαντικό κινηματογραφικό και οκ, ερωτικό- που θα μπορούσε να ονομάζεται και ΜΠΥΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ. Ο Δημ. λέει ότι είναι πολύ ατμοσφαιρικό και ότι πιο ανθρωποκεντρικό έχω γράψει, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Διαβάστε το εδώ.

Στη Θεσ/νικη κυκλοφορεί στον Ιανό και σε διάφορα μπαρ (Στρέτο, Θερμαικος). Επίσης κυκλοφορει σε μουσεια, γκαλερι διάφορων βόρειων πόλεων, και δε ξέρω γω που αλλού.

Διερωτώμαι αν αξίζει μια βόλτα στα μπαρ αυτή τη μέρα. Αν μου αξίζει μια βόλτα μετά από αυτή τη Μερέντα. Δώδεκα τα μεσάνυχτα περίπου της Πέμπτης και εξαιτίας ενός συννημένου μόλις έχω αντιληφθεί ότι είναι του Αγίου Βαλεντίνου. Γουάου. Που να το ξέρω, πέρασα όλη τη μέρα στο πισί και δυο ώρες στο τηλέφωνο. Τώρα καταλαβαίνω γιατί μου είπε χρόνια πολλά η Θοδώρα. Κι όταν της απάντησα Χρόνια Πολλά, της φάνηκα μουτρωμένη. Η Ε. έχει ώρα που κοιμήθηκε, η B. αλυσοδεμένη στο πισί της, ο Άλκης ψήνει μια σερβιτόρα νομίζω ολκής, τα παιδιά στο Καρνάγιο, ο Αντώνης σε ένα μίζερο μπαρ στη Θεσνίκη απ’ όπου τηλεφωνεί όλο κέφια – γουστάρω Καβάλα-Θεσνίκη. Η πιο καλά, η μόνη καλά είναι μάλλον η Μαρίνα, κλειδαμπαρωμένη σ’ ένα δωμάτιο ξανά, με τον τάδε. Η Θοδώρα βρίσκεται στο πιο κινηματογραφικό μέρος: άθλιο χοτέλ των Εξαρχείων μαζί με μπουκάλα ουίσκι, έχοντας κλείσει μόλις σημαντικές μηντιακές μπίζνες. (Μπράβο!). Είναι υπερηχητικό αυτό το ξανθό κορίτσι. Που μου θυμίζει ότι έτσι ήμουν κι εγώ πριν κάτι μήνες -όχι ξανθιά όμως- και άρα, θε να το πάθω ξανά (που λένε εδώ πέρα)

Δε θα βγω.